Thursday, April 9, 2009

உயர்ந்த மனிதன்

வாழ்க்கையில் நிறைய பேர சந்திக்கிறோம். சிலரை பார்த்ததும் பிடிச்சு போகுது. சிலருடைய செயல்களால் அவர்களை பிடிக்கும். ஒரு சிலரை நாம் பார்க்கும்போதே அவர்கள் ரொம்ப கவலையாக இருப்பதா தெரியும். இன்னும் சிலர் அழகா சிரிச்சுக்கிட்டே இருப்பாங்க.. அதில சிரிச்சு சிரிச்சே கழுத்தை அறுப்பவர்களும் இருப்பாங்க.. பெரிய தத்துவத்தைக் கண்டு பிடிச்சிட்டேனோ? ஹ்ம்ம்..
இன்றைக்கு நான் ஒரு உயர்ந்த மனிதரை சந்திதேன்,,, உயரம் என்றால் நெட்டையாக இருப்பார்களே.. அப்படிப்பட்டவரல்ல.. குணத்தில், உள்ளத்தில்..இவ்வளவு சின்ன வயதில் இவ்வளவு சகிப்புத்தன்மையா? எப்படி இப்படிப் பாசத்தைக் கொட்ட முடியும்?

இரண்டு வாரத்திற்கு முன்பு.....
'excuse me ' என்று ஒரு குரல்.. திரும்பிப்பார்த்தேன். அழகான ஒரு இளம் பெண், அழகிய உயரமான ஒரு ஆண். இரண்டு பேரும் கை கோர்த்துக்கொண்டு லிஃப்ட் பக்கத்தில் நின்றிருந்தார்கள் .' can you tell me where the pathology lab is?" .. கையில் ஒரு சின்ன பாட்டில். அதில் சில ' tissues". வேறு ஆஸ்பத்திரியில் இருந்து " biopsy specimen" இரண்டாவது ஒபினியன்காக கொண்டு வந்திருக்கிறார்கள் போலும் என்று நினைத்துக்கொண்டே லேப் இருக்கும் இடத்தை காண்பித்தேன். அவர்களை மறந்துவிட்டேன்.

ஒரு வாரத்திற்கு முன்பு....
இவர்கள் இருவரையும் ' காபி ஷாப்பில் பார்த்தேன். அந்த பெண்ணின் கண் கலங்கியிருந்தது.. அவளை அணைத்துக்கொண்டு அந்த பையன் ஏதோ சமாதானம் சொல்லிகொண்டிருந்தார்.. காபி ஷாப் பக்கத்திலிருந்த மீன் தொட்டிகளை வெகு நேரம் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். இது மாதிரி அழுதுக்கொண்டிருப்பவர்களை தினம் தினம் பார்த்து அது ஒரு தினசரி affair ஆகி விட்டதுதான்.(என்ன செய்ய?)

இன்று காலையில் மறுபடியும் புத்தர் சிலை பக்கத்தில் அந்த பையனை மட்டும் தனியாகப் பார்த்தேன்..அடிக்கடி என்னைப் பார்த்ததாலோ என்னவோ ஒரு நட்புடன் சிரித்தார். ஏதோ கேட்க விரும்புகிறார் என்று மட்டும் தெரிந்தது. " any help?" என்றேன்?
' என் கையை பிடித்துக்கொண்டு ஒரே அழுகை. மடை திறந்து வெள்ளம் கொட்டுவது போல...
'
'தென்றல்' ஒரு மத்தியஸ்த குடும்பத்தை சார்ந்தவள். 25 வயது. பி.இ முடித்துவிட்டு சென்னையில் ஒரு கம்பனியில் வேலை. நல்ல வேலையா என்று சொல்லதெரியலை. ஆனால் பொட்டி தட்டுகிற வேலை....(programmer in a software company). நல்ல வருமானம். பிரபு ஒரு கம்பெனியின் மார்க்கட்டிங்க் மானேஜர். பிரபுவுக்கும், தென்றலுக்கும் நிச்சயதார்த்தம் ஆகி 3 மாதம் ஆகிவிட்டது. சித்திரையில் திருமணம். புடவை, நகை எல்லாம் வாங்கி விட்டார்கள். திருமண மண்டபமும் புக் பண்ணி விட்டார்கள். நிச்சயதார்த்தம் முடிந்த்துவிட்டதால் இரண்டு பேரும் அடிக்கடி சந்திப்பதற்கு பெற்றோர்கள் தடை எதுவும் சொல்லவில்லை. இரண்டு பேரும் தனிக் குடித்தனம் பண்ண வீடு, சில ஃப்ர்ணிச்சர்களுக்கும் ஆர்டர் பண்ணி விட்டார்கள்.
இருபது நாட்களுக்கு முன்பு வலது மார்பில் ஒரு சின்ன கட்டி. லேசாக வலி எடுக்கவே பக்கத்திலுள்ள டாக்டரிடம் சென்றுள்ளார்கள். அந்த டாக்டரும்' பால் கட்டி' என்றாராம். பால் கட்டியா, இன்னும் குழந்தையே பிறக்கலை, அதற்குள் பால் கட்டியாவது என்று ignore பண்ணிவிட்டார்கள். வலி அதிகமாகி, மார் லேசாக வீங்கியதும் ஆஸ்பத்திரிக்கு சென்று பயாப்சி பண்ணியிருக்கிரார்கள். மார்பக புற்று நோய்.. அதுவும் 25 வயதில்... வலது மார்பை எடுக்கும் சூழ் நிலை.. வாழ்க்கையில் அடி எடுத்து வைக்கும் நேரத்தில் இடி....
பிரபுவின் வீட்டார்க்கு தெரிந்ததும் திருமணத்தை நிறுத்த சொல்லி பயங்கர வற்புறுத்தல்.. பிரச்சினைகள்,..
எது என்னவானாலும் நான் தென்றலை விட்டு பிரிய மாட்டேன் என்ற பிரபுவுடன் அவர்கள் வீட்டார் யாரும் பேசுவதில்லை. தென்றலின் பெற்றோர் என்ன செய்ய என்று தவித்து கொண்டிருக்கும் நேரத்தில் பிரபு ஆதரவாக நாளும் பகலும் ஆஸ்பத்திரியில் இருந்து பார்த்து கொள்கிறார். "No matter what happens, me & ThenRal are getting married on the fixed date ""என்று சொல்லிவிட்டு சென்ற பிரபுவை மனதார வழ்த்தினேன். உண்மையிலே உயர்ந்த மனிதன்தான்..........

Monday, April 6, 2009

கோடைக்கானல்


ம்ம்ம்.... ரொம்ப நாட்கள் தான் ஆகிப் போச்சு....ப்ளாக் பக்கம் வந்து......எல்லோரும் மறந்துதான் போயிருப்பீங்க...இல்ல கொஞ்சம் நிம்மதியாக கூட இருக்கலாம்......
வேலை அதிகம்தான்..இடையில் ஒரு சர்ஜரி... அப்டி இப்படின்னு வாழ்க்கை ஓடிக்கொண்டேதான் இருக்குது.... யாருக்காகவும் எதுவும் நிற்கப்போகிறதில்லைதான்........ஒரு வேளைக் கொஞ்சம் சோம்பலோ! என் கணினி தொந்தரவு தரவே அதை ஃபிக்ஃஸ் பண்ண ஒரு 3 மாதம் பிடித்தது...2000-ம் வருடத்தில் வாங்கியது. இத்தனை வருடம் உழைத்திருக்கிறதே!!!! அதை சரி செய்ய இயலாதலால் மடி கணினி ஒன்று வாங்கிவிட்டேன்..
கடந்த வாரம் அலுவலக வேலையாக நாங்கள் மதுரை சென்றோம். வேலை முடிந்து ஒரு நாள் ஓய்வு கிடைத்தது......சனிக்கிழமை....நாங்கள் யாவரும் கோடை சென்றோம்...10 வருடங்களுக்கு முன்பு சென்றது......மகன் அங்கு படித்ததால் அடிக்கடி போகும் வாய்ப்பு அப்போது கிடைத்தது....எனக்கு மிகவும் பிடித்த ஒரு பிரதேசம்.....காலையில் மிகவும் சுறு சுறுப்பாக மக்கள் இயங்குகிறார்கள்...ஆனால் மாலை 7 மணிக்கெல்லாம் வீடு போய் விடுகிறார்கள். பெண்கள் தலையில் விறகுகளை சுமந்து மலை ஏறுவதை பார்க்கும்போது ஆச்சர்யமாக உள்ளது. 10 வருடத்திற்கு முன்பெல்லாம் 'மாருதி ஆம்னி' வண்டிகள்தான் அதிகமாக இருந்தன. இப்போது எல்லா விதமான வண்டிகளும் உள்ளன.....
there is no life after 7 PM.
யூக்காலிப்டஸ் மரங்களின் மணம்.......திடீரென்று சூளும் மேகம் மூட்டம்....லேசான மழை தூரல்..மிகவும் ரம்மியமாக இருந்தது...அதுவும் சென்னையின் அவசர வாழ்க்கையிலிருந்து ஒரு விடுதலை......
சரியான படி ப்ளான் செய்யாதலால் தங்க சரியான ஒரு ஹோட்டல் புக் பண்ணவில்லை. ஆகவே தமிழ் நாடு ஹோட்டலின் ரூமில் தங்கினோம்.. எங்களுக்கு துணை எலிகள் தான்....... அப்பாடி... சொல்ல இயலாது... எலிக் குட்டிகள் ஒரே கும்மாளம்தான்....ஆனால் ரூமில் தங்கிய நேரம் மிக குறைவு...ஒரு நாள் முழுவதும் சுற்றிப்பார்த்தோம். நான் மிகவும் ரசித்தது படகு சவாரிதான்... ஒரு மணி நேரம் சென்றோம். கூட வந்த executives- எல்லோரும் சைக்கிள் சவாரி செய்தார்கள்......
ஏரியின் பக்கத்தில் இரண்டு வயதான தம்பதியர்கள் மசாலா டீ போட்டு கொடுக்கிறார்கள்.. அருமையான சுவை.. மக்கள் வரிசையில் நின்று வாங்கிக் குடிக்கிறார்கள்.
home made chocolates என்று எங்கு பார்த்தாலும் விற்கிறார்கள்... அதனோடு கூட யூக்காலிப்டஸ் ஆயில். எது உண்மை, எது போலி என்று தெரியவில்லை.
ஒரு துணியில் யூக்காலிப்டஸ் ஆயிலை கொஞ்சமாக ஊற்றி பற்றவைக்கிறார்கள். அதனை முகர்ந்து பார்த்தால் அதன் வாசனை தூக்கலாக இருந்தால் அதுதான் ஒரிஜினலாம். அதை போல சாக்கலைட்டுகளில் கோகோ பவுடருக்கு பதிலாக 'கருப்புக்கட்டியை' சிலர் உபயோகிக்கிறார்களாம்... (கலப்படம் யாரைத்தான் விட்டது?). அங்கு வாழும் மக்களுக்கு ஒரு விலை, சுற்றுலா பயணிகளுக்கு ஒரு விலை. ஏரி மிகவும் சுத்தமாக உள்ளது. சுற்றிலும் வேலி எழுப்பியிருக்கிறார்கள்.
கோடைக்கானல் மிகவும் சுத்தமாக உள்ளது...ப்ளாஸ்டிக் பைகள் கிடையாது . பொருட்களைக் காகித பைகளில் மடித்து கொடுக்கிறார்கள்.....தங்களுடைய ஊரை சுத்தமாக வைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்கிற ஆர்வத்தை பார்த்தேன்...சுற்றுலா பயணிகளை நம்பியிருக்கும் ஊர். நல்ல பல பள்ளிகூடங்களும் உள்ளன. மக்கள் பல பாஷைகள் தெரிந்து வைத்திருக்கிறார்கள். வெளி நாட்டு உல்லாச பயணிகள் சிலர் 'guide' களுடன் trekking செல்கிறார்கள்.
குரங்குகளின் ஆதிக்கம் அதிகம்.. மிகவும் உஷாராக நடக்க வேண்டும்...... அங்குள்ள மக்கள் 'அண்ணே அண்ணே' என்று பேசுவது கேட்க இனிமையாக இருந்தது,.. 'கீழ் நாடு' என்று நம்மை சொல்கிறார்கள்... எங்களை அழைத்து சென்ற ஓட்டுனர் மிகவும் சிறிய வயது பையன்... எஞ்சினியரிங்க் முடித்து விட்டு வேலைக்காக காத்துக்கொண்டிருப்பவர். .. season சமயத்தில் வண்டி ஓட்டி சம்பாதிக்கிறார்...
என்னை மிகவும் கவர்ந்த விஷயம்.... பொருட்களை காகிதப்பைகளில் மடித்துக்கொடுப்பதுதான்...அங்கு வாழும் மக்கள் கடைகளுக்கு செல்லும்போது ' துணி பைகளை' கொண்டு செல்வதை பார்க்க முடிந்தது. எதிரில் வரும் 'கீழ் நாட்டு மக்களின் வண்டிகளை மதித்து, நிதானமாக செல்வது......வய்க்கு வாய் அண்ணே அண்ணே என்றுக் கூப்பிட்டு காரியத்தை என்னவோ சாதித்துக்கொள்கிறார்கள்தான்...
வருத்தமான விஷயம்..... தமிழ் நாடு ஹோட்டல்... எவ்வளவு விஸ்தாரமான இடம்...அறையில் இருந்து பார்த்தால் பள்ளதாக்கு தெரிகிறது.. அருமையான இடம்... ஹ்ம்ம்.... ஆனால் service-----just below par..... எல்லா அரசங்க துறைகளும் இப்படித்தான் இருக்குமோ?