Saturday, May 16, 2009

சமர்ப்பணம்

ஆடிக் கிருத்திகை என்றால் வட ஆற்காடு மாவட்டத்தில் மிகவும் விசேஷமான நாளாகும். இது 1980-களில் நடந்தது. ..... அபொழுது மாசி வேலூர் மாவட்டத்தில் வேலை செய்துக் கொண்டிருந்தார். நான் ராணிப்பேட்டை என்ற ஊரில் இருந்தேன். கீழே க்ளினிக்.. மாடியில் வீடு. ஆடிக்கிருத்திகை அன்று எல்ல கடைகளும் அடைத்திருக்கும். மக்கள் கூட்டம் கூட்டமாக காவடி எடுத்து திருத்தணிக்கு பஸ்களிலும், நடந்தும் செல்வார்கள். ஆடி கிருத்திகை அன்று க்ளினிக்குக்கு யாரும் வரமாட்டார்கள். ஆகவே, நான் க்ளினிக்கை சுத்தம் செய்துக் கொண்டிருந்தேன். திடீரென்ரு ஒரே சத்தம் . இரண்டு பேர் ஒரு இளம் வாலிபரை தூக்கிக்கொண்டு வந்தார்கள்... சொட்டசொட்ட ரத்தம். couch-ல் படுக்க வைத்தார்கள். TVS50-ல் போய்கொண்டிருந்தவர்(எங்கள் வீட்டு அருகாமையில்) ஒரு நாய் குறுக்கே வரவே ப்ரேக் போட நிலை தடுமாறி கீழே விழுந்துவிட்டார். முட்டியின் கீழ் ஒரு 5 அங்குலத்திற்கு ஒரு வெட்டு காயம். it was exposing the bone below. அழுத்தி பிடித்துவிட்டு, தையல் போட ரெடியானேன். அவரைத்தூக்கி வந்தவரில் ஒருத்தர் ரத்தத்தை பார்த்து மயக்கம் போட, எனக்கு உதவிக்கு யாரும் இல்லை.. வெளியில் புறப்பட தயாரான என் மாசி, வெளியில் ரத்தம் சொட்டிக் கிடப்பதைப் பார்த்துவிட்டு, மெதுவாக வந்து க்ளினிக் கதவைத்தட்டிவிட்டு திறந்து பார்த்தார்.. கண்களினாலே 'என்ன?' என்றார். என்ன செய்ய என்று தெரியாமல் விழித்துக்கொண்டிருப்பதைப் பார்த்து, உள்ளே வந்தார்.' ஓ, தையல் போடணுமா ' என்றார். 'ம்' என்றேன். 'சரி, ரெடி பண்ணு, என்ன செய்ய வேண்டும் என்று சொல்லு " என்றார். காலை மட்டும் கொஞ்சம் தூக்கிபிடித்துக் கொள்ளுங்களேன்" என்றேன். அப்புறம் தையல் போடும்வரைக் கூடவே இருந்து, bandage போட உதவி செய்துவிட்டு, கைகளை கழுவும் போது, ஃபீஸ் வாங்காதே என்று சொல்லிவிட்டு போய்விட்டார்.
அடிப்பட்டு வந்தவர் ஒரு போலீஸ்காரர். மஃடியில் இருந்தார். பக்கத்தில் திமிரி என்கிற ஊர்.
இரண்டு நாட்கள் கழித்து போலீஸ்காரர் செக்கப்புக்கு வந்தபோது, ' அம்மா , அய்யா ஒரு போலிஸ் அதிகாரி, அவர் அவ்வளவு நேரம் என் காலை பிடித்துக்கொண்டிருந்தாரே ' என்றார். ....(ரத்தம் எல்லோருக்கும் சிகப்புதானே!)
அன்றிலுருந்து இன்றுவரை போலிஸ்காரர்களின் குடும்பத்தினர் என்னிடம் treatment-ற்கு வந்தால் நான் ஃபீஸ் வாங்குவதில்லை.
இன்று என் மாசிக்கு 60-வது பிறந்த நாள்...வாழ்க்கையில் நல்லவைகளை மாத்திரம் கற்றுக்கொடுத்த அந்த மாமனிதருக்கு.. இது என் சமர்ப்பணம்.
visit him here!!
Masi

வாங்க வாங்க.. கையை நனைச்சுட்டு போங்களேன்......















நாம் தெரிந்து வைத்திருக்க வேண்டிய சில விஷயங்கள்...நிறைய நேரங்களில் சில விஷயங்களை நாம் சீரியசாக எடுத்துக் கொள்வதில்லை.
அது சரி கைய மட்டும் நனைச்சா போதுமா?..... இல்லை.. இல்லவே இல்லை..
நமக்கு தெரிந்தவர்களை ஆஸ்பத்திரியில் பார்க்க செல்லும் முன் நம் கைகளை கழுவிக்கொண்டு செல்ல வேண்டும். அது போல அங்கிருந்து புறப்படும் போதும் கைகளை சுத்தமாக கழுவ வேண்டும். ஆஸ்பத்திரிகளில் அதெற்கென்று ஒதுக்கப்பட்ட இடங்களில் சென்று கைகளை சுத்தமாக கழுவுங்கள். ஏனெனில், அதிகமான கிருமிகள் கைகள் மூலமாகத்தான் பரவுகின்றன. அல்லது நோயாளியின் பக்கத்தில் வைத்திருக்கும் sanitizers(கிருமி நாசினிகள்) உபயோகியுங்கள். கைகளைக் கழுவிய பின் , அங்கு வைத்திருக்கும் டிஷ்யூவால் கையை துடைத்துவிட்டு அதற்குறிய குப்பைத் தொட்டிகளில் போடவேண்டும். அது போல குழாயை மூடுவதற்கும் டிஷ்யுகளைத்தான் உபயோகிக்க வேண்டும். கழுவிய கையால் குழாயை மூடக் கூடாது. இப்பொழுதெல்லாம் elbow tap உபயோகிக்கிறார்கள். அல்லது காலால் அழுத்தி திறக்கும் குழாய்களை வைக்கின்றனர்.
இது மாதிரி நாம் செய்தால், நமக்கு மட்டும் அல்ல, நாம் சந்திக்க சென்ற நோயாளிகளுக்கும் நல்லது. குடும்பத்தோடு செல்வதை தவிர்க்க வேண்டும். 14 வயதுக்கு உட்பட்ட குழந்தைகளை அழைத்து செல்வதை தவிர்ப்பது நல்லது. அது போல் பூங் கொத்துக்கள், பழங்கள் கொண்டு செல்வதையும் தவிர்க்க வேண்டும். இவைகளின் மூலம்தான் அதிக கிருமிகள் பரவுவதாக கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளது. நோயாளியின் கட்டிலில் உட்காருவதை தவிர்க்க வேண்டும்... வெள்ளை அணுக்கள் குறைந்து அவதிப்படும் நோயாளிகளை பார்க்க செல்லும்போது நிச்சயமாக மாஸ்க் போட்டுத்தான் அவர்களை பார்க்க செல்ல வேண்டும். செறுப்பு, ஷூக்களை வெளியில் கழட்டி வைத்துவிட்டு செல்வது நல்லது. அல்லது அறையின் வெளியில் வைத்திருக்கும் ஷூ கவர்களை மாட்டிக் கொள்ள வேண்டும். மேல் சொல்லியவைகளைக் கடைபிடித்தால் நமக்கு வேண்டியவர்கள் அனாவசியமாக கஷ்டப்படுவதைத் தவிர்க்கலாமே!!!!.

Thursday, May 14, 2009

பன்றி காய்ச்சலும் , சல்சா நடனமும்


எங்கு திரும்பினாலும் பன்றி காய்ச்சலின் பேச்சுதான்... ஏர்போர்ட்டில் இறங்கினால் ஒரு form கொடுத்து அதை பூர்த்தி செய்ய சொல்கிறார்கள். நம் மக்கள் சிலருக்கு பொறுமை இல்லை. ஏதோ அரசாங்கம் தேவையில்லாமல் தங்கள் நேரத்தை வீணடிப்பதாக நினைக்கிறார்கள்.
பன்றி காய்ச்சல் என்பது ஒரு விதமான flu தான்.
1918- ல் முதன் முதலாக ஃப்ளு காய்ச்சல் வந்து மக்களை தாக்கியது. அப்பொழுது கிட்டதட்ட 80 லட்சம் பேர் உயிர் இழந்தார்கள். ஸ்பானிஷ் ஃப்ளு என்று அழைக்கப்பட்ட இந்த காய்ச்சல், போர் வீரர்களை தாக்கியதால் முதலாம் உலகப் போரை நிறுத்தும் ஒரு சூழ் நிலை ஏற்பட்டதாம். அப்போது இந்திய மக்களையும் அது விட்டுவைக்கவில்லை. அந்த நேரத்தில், இந்த ஃப்ளு காய்ச்சலை எல்லோரும், டெங்கு காய்ச்சல் என்றும், மலேரியா என்றும் நினைத்து சரியான மருத்துவ வசதிகள் இல்லாதா காரணத்தினாலும் நிறைய பேர் இறந்துவிட்டார்கள். ஒரு சிலர் தெய்வ குற்றம் என்று தெய்வத்தை திட்டி தீர்த்து விட்டார்கள். ஸ்பானிஷ் ஃப்ளு என்று அழைக்கப்பட்டாலும் இந்த காய்ச்சல் ஸ்பெயின் நாட்டிலிருந்து ஆரம்பிக்கவில்லை. அப்பொழுது ஸ்பையின் நாட்டிலுருந்துதான் இந்த ஃப்ளுவை பற்றி விவரமாக உலக ஏனைய நாடுகளுக்கு தெரிவிக்கப்பட்டது. (spain was a neutral country in world war 1 )
அடுத்தபடியாக " ஏஷியன் ஃப்ளு- இது 1957 முதல் 1958 வரை தலையைக் காண்பித்துவிட்டு ஒரு சில லட்சம் பேரைக் கொன்றது.
1968- முதல் 1969 வரை ஹாங்காங் ஃப்ளு.. இது 75 ஆயிரம் பேரை கொன்றது.
அதன் பிறகு ஏவியன் ஃப்ளு, bird ஃப்ளு என்று ஒருவிதனமான ஃப்ளு காய்ச்சல் பரவியது. இந்த கய்ச்சல் பறவைகளின் மிக அருகாமையில் வாழும் மக்களை அவதிப்படுத்தியது.. இது 2006-ல் நடந்தது.
தற்சமயம் பன்றி காய்ச்சல்..
இந்த காய்ச்சல்கள் யாவற்றிற்கும் காரணம் ஒரே விதமான வைரஸ்தான் ( influenza virus). ஆனால் அதன் strain & host are different. பன்றி காய்ச்சல் மெக்சிகோ நாட்டில் தான் ஆரம்பமானது. பன்றி வளர்ப்பவர்களிடம் இந்த வைரஸ் கண்டு பிடிக்கப்பட்டது. மனிதனை பாதிக்கும் ஃப்ளு வைரஸும், பறவயை தாக்கும் வைரஸும் சேர்ந்து இந்த புதுவிதமான பன்றி வைரஸ் உருவாகியுள்ளது.
பன்றி காய்ச்சல் வந்தவர்களிடமிருந்து மற்றவர்களுக்கு பரவ 2-4 நாட்கள் போதும்.. அதனால்தான் இந்த நோய் மிகவும் சுறுசுறுப்பாக பரவுகிறது. அது சரி.. பன்றி கறி சாப்பிட்டால் இந்த நோய் பரவுமா என்கிற அச்சம் எல்லோரிடமும் இருக்கும். இது அப்படி பரவாது. ஆனாலும், நன்றாக சமைக்கப்பட்ட பன்றி கறிகளை உட்கொள்ளவேண்டும்.
காய்ச்சலின் அறிகுறிகள்:
ஜுரம், கைகால் வலி, ஜலதோஷம், முட்டிவலி, வரட்டு இருமல். .. சரியான படி வைத்தியம் பண்ணவில்லை என்றால், நிமோனியா மாதிரி ஜுரமும், காய்ச்சலும் இருக்கும். அதன் பிறகு இருமினால் இரத்தம் வந்து, இறந்துவிடுகிறார்கள்.
தடுக்கும் முறை:
கைகுலுக்குவதை தவிர்க்க வேண்டும். இருமும் போது துணியை வைத்து வாயை மூடிக்கொள்ள வேண்டும், பக்கத்தில் அமர்ந்து பேசுவதை தவிர்க்க வேண்டும். முகத்தில் mask- அணிய வேண்டும் கையை மிக சுத்தமாக சோப்பு போட்டு அலம்ப வேண்டும். you must use sanitizers to clean the hands.
மருந்துகள்:
oseltamivir & zenamivir. இந்த இரண்டு மருந்துகளும் நம் நாட்டில் வெளி சந்தையில் கிடைப்பதில்லை என்றே நினைக்கிறேன். அரசாங்க மருத்துவ மனைகளில் மாத்திரமே கிடைக்கும். ஆகவே தனியார் மருத்துவமனைகளில் இதற்கு வைத்தியம் பண்ணுவார்களா என்று தெரியவில்லை.
இந்த காய்ச்சல் மட்டும் நம் நாட்டில் வந்திருந்தால் இதற்குள், W.H.O, நம் நாட்டிற்கு வரும் வெளி நாட்டு பயணிகளுக்கு ஒரு தடையை விதித்திருக்கும். அமெரிக்காவில் பரவியுள்ளதால் W.H.O has not yet banned people travelling to US & other western countries. it will affect their economy. எல்லாம் ஒரு பாலிடிக்ஸ்தான்.
ஒரு ஆறுதலான செய்தி. நம் நாட்டு சீதொஷ்ணத்தில் இது மாதிரி புது வைரஸ்களால் தாக்கு பிடிக்க இயலாது. மேற்கத்திய நாடுகளில், குளிர் காலத்தில் ஃப்ளு வராமல் இருப்பவர்களை விரல் விட்டு எண்ணிவிடலாம். அங்கு ஃப்ளு வேக்ஸினேஷன் பண்ணிக்கொள்கிறார்கள்.
ஹ்ம்ம்... பன்றி காய்ச்சலுக்கும், சல்ஸா நடனத்திற்கும் என்ன சம்மந்தம்?
சும்மா.. கொஞ்சம் தலைப்பு வித்தியாசமா இருக்கட்டுமே என்றுதான்.

Thursday, April 9, 2009

உயர்ந்த மனிதன்

வாழ்க்கையில் நிறைய பேர சந்திக்கிறோம். சிலரை பார்த்ததும் பிடிச்சு போகுது. சிலருடைய செயல்களால் அவர்களை பிடிக்கும். ஒரு சிலரை நாம் பார்க்கும்போதே அவர்கள் ரொம்ப கவலையாக இருப்பதா தெரியும். இன்னும் சிலர் அழகா சிரிச்சுக்கிட்டே இருப்பாங்க.. அதில சிரிச்சு சிரிச்சே கழுத்தை அறுப்பவர்களும் இருப்பாங்க.. பெரிய தத்துவத்தைக் கண்டு பிடிச்சிட்டேனோ? ஹ்ம்ம்..
இன்றைக்கு நான் ஒரு உயர்ந்த மனிதரை சந்திதேன்,,, உயரம் என்றால் நெட்டையாக இருப்பார்களே.. அப்படிப்பட்டவரல்ல.. குணத்தில், உள்ளத்தில்..இவ்வளவு சின்ன வயதில் இவ்வளவு சகிப்புத்தன்மையா? எப்படி இப்படிப் பாசத்தைக் கொட்ட முடியும்?

இரண்டு வாரத்திற்கு முன்பு.....
'excuse me ' என்று ஒரு குரல்.. திரும்பிப்பார்த்தேன். அழகான ஒரு இளம் பெண், அழகிய உயரமான ஒரு ஆண். இரண்டு பேரும் கை கோர்த்துக்கொண்டு லிஃப்ட் பக்கத்தில் நின்றிருந்தார்கள் .' can you tell me where the pathology lab is?" .. கையில் ஒரு சின்ன பாட்டில். அதில் சில ' tissues". வேறு ஆஸ்பத்திரியில் இருந்து " biopsy specimen" இரண்டாவது ஒபினியன்காக கொண்டு வந்திருக்கிறார்கள் போலும் என்று நினைத்துக்கொண்டே லேப் இருக்கும் இடத்தை காண்பித்தேன். அவர்களை மறந்துவிட்டேன்.

ஒரு வாரத்திற்கு முன்பு....
இவர்கள் இருவரையும் ' காபி ஷாப்பில் பார்த்தேன். அந்த பெண்ணின் கண் கலங்கியிருந்தது.. அவளை அணைத்துக்கொண்டு அந்த பையன் ஏதோ சமாதானம் சொல்லிகொண்டிருந்தார்.. காபி ஷாப் பக்கத்திலிருந்த மீன் தொட்டிகளை வெகு நேரம் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். இது மாதிரி அழுதுக்கொண்டிருப்பவர்களை தினம் தினம் பார்த்து அது ஒரு தினசரி affair ஆகி விட்டதுதான்.(என்ன செய்ய?)

இன்று காலையில் மறுபடியும் புத்தர் சிலை பக்கத்தில் அந்த பையனை மட்டும் தனியாகப் பார்த்தேன்..அடிக்கடி என்னைப் பார்த்ததாலோ என்னவோ ஒரு நட்புடன் சிரித்தார். ஏதோ கேட்க விரும்புகிறார் என்று மட்டும் தெரிந்தது. " any help?" என்றேன்?
' என் கையை பிடித்துக்கொண்டு ஒரே அழுகை. மடை திறந்து வெள்ளம் கொட்டுவது போல...
'
'தென்றல்' ஒரு மத்தியஸ்த குடும்பத்தை சார்ந்தவள். 25 வயது. பி.இ முடித்துவிட்டு சென்னையில் ஒரு கம்பனியில் வேலை. நல்ல வேலையா என்று சொல்லதெரியலை. ஆனால் பொட்டி தட்டுகிற வேலை....(programmer in a software company). நல்ல வருமானம். பிரபு ஒரு கம்பெனியின் மார்க்கட்டிங்க் மானேஜர். பிரபுவுக்கும், தென்றலுக்கும் நிச்சயதார்த்தம் ஆகி 3 மாதம் ஆகிவிட்டது. சித்திரையில் திருமணம். புடவை, நகை எல்லாம் வாங்கி விட்டார்கள். திருமண மண்டபமும் புக் பண்ணி விட்டார்கள். நிச்சயதார்த்தம் முடிந்த்துவிட்டதால் இரண்டு பேரும் அடிக்கடி சந்திப்பதற்கு பெற்றோர்கள் தடை எதுவும் சொல்லவில்லை. இரண்டு பேரும் தனிக் குடித்தனம் பண்ண வீடு, சில ஃப்ர்ணிச்சர்களுக்கும் ஆர்டர் பண்ணி விட்டார்கள்.
இருபது நாட்களுக்கு முன்பு வலது மார்பில் ஒரு சின்ன கட்டி. லேசாக வலி எடுக்கவே பக்கத்திலுள்ள டாக்டரிடம் சென்றுள்ளார்கள். அந்த டாக்டரும்' பால் கட்டி' என்றாராம். பால் கட்டியா, இன்னும் குழந்தையே பிறக்கலை, அதற்குள் பால் கட்டியாவது என்று ignore பண்ணிவிட்டார்கள். வலி அதிகமாகி, மார் லேசாக வீங்கியதும் ஆஸ்பத்திரிக்கு சென்று பயாப்சி பண்ணியிருக்கிரார்கள். மார்பக புற்று நோய்.. அதுவும் 25 வயதில்... வலது மார்பை எடுக்கும் சூழ் நிலை.. வாழ்க்கையில் அடி எடுத்து வைக்கும் நேரத்தில் இடி....
பிரபுவின் வீட்டார்க்கு தெரிந்ததும் திருமணத்தை நிறுத்த சொல்லி பயங்கர வற்புறுத்தல்.. பிரச்சினைகள்,..
எது என்னவானாலும் நான் தென்றலை விட்டு பிரிய மாட்டேன் என்ற பிரபுவுடன் அவர்கள் வீட்டார் யாரும் பேசுவதில்லை. தென்றலின் பெற்றோர் என்ன செய்ய என்று தவித்து கொண்டிருக்கும் நேரத்தில் பிரபு ஆதரவாக நாளும் பகலும் ஆஸ்பத்திரியில் இருந்து பார்த்து கொள்கிறார். "No matter what happens, me & ThenRal are getting married on the fixed date ""என்று சொல்லிவிட்டு சென்ற பிரபுவை மனதார வழ்த்தினேன். உண்மையிலே உயர்ந்த மனிதன்தான்..........

Monday, April 6, 2009

கோடைக்கானல்


ம்ம்ம்.... ரொம்ப நாட்கள் தான் ஆகிப் போச்சு....ப்ளாக் பக்கம் வந்து......எல்லோரும் மறந்துதான் போயிருப்பீங்க...இல்ல கொஞ்சம் நிம்மதியாக கூட இருக்கலாம்......
வேலை அதிகம்தான்..இடையில் ஒரு சர்ஜரி... அப்டி இப்படின்னு வாழ்க்கை ஓடிக்கொண்டேதான் இருக்குது.... யாருக்காகவும் எதுவும் நிற்கப்போகிறதில்லைதான்........ஒரு வேளைக் கொஞ்சம் சோம்பலோ! என் கணினி தொந்தரவு தரவே அதை ஃபிக்ஃஸ் பண்ண ஒரு 3 மாதம் பிடித்தது...2000-ம் வருடத்தில் வாங்கியது. இத்தனை வருடம் உழைத்திருக்கிறதே!!!! அதை சரி செய்ய இயலாதலால் மடி கணினி ஒன்று வாங்கிவிட்டேன்..
கடந்த வாரம் அலுவலக வேலையாக நாங்கள் மதுரை சென்றோம். வேலை முடிந்து ஒரு நாள் ஓய்வு கிடைத்தது......சனிக்கிழமை....நாங்கள் யாவரும் கோடை சென்றோம்...10 வருடங்களுக்கு முன்பு சென்றது......மகன் அங்கு படித்ததால் அடிக்கடி போகும் வாய்ப்பு அப்போது கிடைத்தது....எனக்கு மிகவும் பிடித்த ஒரு பிரதேசம்.....காலையில் மிகவும் சுறு சுறுப்பாக மக்கள் இயங்குகிறார்கள்...ஆனால் மாலை 7 மணிக்கெல்லாம் வீடு போய் விடுகிறார்கள். பெண்கள் தலையில் விறகுகளை சுமந்து மலை ஏறுவதை பார்க்கும்போது ஆச்சர்யமாக உள்ளது. 10 வருடத்திற்கு முன்பெல்லாம் 'மாருதி ஆம்னி' வண்டிகள்தான் அதிகமாக இருந்தன. இப்போது எல்லா விதமான வண்டிகளும் உள்ளன.....
there is no life after 7 PM.
யூக்காலிப்டஸ் மரங்களின் மணம்.......திடீரென்று சூளும் மேகம் மூட்டம்....லேசான மழை தூரல்..மிகவும் ரம்மியமாக இருந்தது...அதுவும் சென்னையின் அவசர வாழ்க்கையிலிருந்து ஒரு விடுதலை......
சரியான படி ப்ளான் செய்யாதலால் தங்க சரியான ஒரு ஹோட்டல் புக் பண்ணவில்லை. ஆகவே தமிழ் நாடு ஹோட்டலின் ரூமில் தங்கினோம்.. எங்களுக்கு துணை எலிகள் தான்....... அப்பாடி... சொல்ல இயலாது... எலிக் குட்டிகள் ஒரே கும்மாளம்தான்....ஆனால் ரூமில் தங்கிய நேரம் மிக குறைவு...ஒரு நாள் முழுவதும் சுற்றிப்பார்த்தோம். நான் மிகவும் ரசித்தது படகு சவாரிதான்... ஒரு மணி நேரம் சென்றோம். கூட வந்த executives- எல்லோரும் சைக்கிள் சவாரி செய்தார்கள்......
ஏரியின் பக்கத்தில் இரண்டு வயதான தம்பதியர்கள் மசாலா டீ போட்டு கொடுக்கிறார்கள்.. அருமையான சுவை.. மக்கள் வரிசையில் நின்று வாங்கிக் குடிக்கிறார்கள்.
home made chocolates என்று எங்கு பார்த்தாலும் விற்கிறார்கள்... அதனோடு கூட யூக்காலிப்டஸ் ஆயில். எது உண்மை, எது போலி என்று தெரியவில்லை.
ஒரு துணியில் யூக்காலிப்டஸ் ஆயிலை கொஞ்சமாக ஊற்றி பற்றவைக்கிறார்கள். அதனை முகர்ந்து பார்த்தால் அதன் வாசனை தூக்கலாக இருந்தால் அதுதான் ஒரிஜினலாம். அதை போல சாக்கலைட்டுகளில் கோகோ பவுடருக்கு பதிலாக 'கருப்புக்கட்டியை' சிலர் உபயோகிக்கிறார்களாம்... (கலப்படம் யாரைத்தான் விட்டது?). அங்கு வாழும் மக்களுக்கு ஒரு விலை, சுற்றுலா பயணிகளுக்கு ஒரு விலை. ஏரி மிகவும் சுத்தமாக உள்ளது. சுற்றிலும் வேலி எழுப்பியிருக்கிறார்கள்.
கோடைக்கானல் மிகவும் சுத்தமாக உள்ளது...ப்ளாஸ்டிக் பைகள் கிடையாது . பொருட்களைக் காகித பைகளில் மடித்து கொடுக்கிறார்கள்.....தங்களுடைய ஊரை சுத்தமாக வைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்கிற ஆர்வத்தை பார்த்தேன்...சுற்றுலா பயணிகளை நம்பியிருக்கும் ஊர். நல்ல பல பள்ளிகூடங்களும் உள்ளன. மக்கள் பல பாஷைகள் தெரிந்து வைத்திருக்கிறார்கள். வெளி நாட்டு உல்லாச பயணிகள் சிலர் 'guide' களுடன் trekking செல்கிறார்கள்.
குரங்குகளின் ஆதிக்கம் அதிகம்.. மிகவும் உஷாராக நடக்க வேண்டும்...... அங்குள்ள மக்கள் 'அண்ணே அண்ணே' என்று பேசுவது கேட்க இனிமையாக இருந்தது,.. 'கீழ் நாடு' என்று நம்மை சொல்கிறார்கள்... எங்களை அழைத்து சென்ற ஓட்டுனர் மிகவும் சிறிய வயது பையன்... எஞ்சினியரிங்க் முடித்து விட்டு வேலைக்காக காத்துக்கொண்டிருப்பவர். .. season சமயத்தில் வண்டி ஓட்டி சம்பாதிக்கிறார்...
என்னை மிகவும் கவர்ந்த விஷயம்.... பொருட்களை காகிதப்பைகளில் மடித்துக்கொடுப்பதுதான்...அங்கு வாழும் மக்கள் கடைகளுக்கு செல்லும்போது ' துணி பைகளை' கொண்டு செல்வதை பார்க்க முடிந்தது. எதிரில் வரும் 'கீழ் நாட்டு மக்களின் வண்டிகளை மதித்து, நிதானமாக செல்வது......வய்க்கு வாய் அண்ணே அண்ணே என்றுக் கூப்பிட்டு காரியத்தை என்னவோ சாதித்துக்கொள்கிறார்கள்தான்...
வருத்தமான விஷயம்..... தமிழ் நாடு ஹோட்டல்... எவ்வளவு விஸ்தாரமான இடம்...அறையில் இருந்து பார்த்தால் பள்ளதாக்கு தெரிகிறது.. அருமையான இடம்... ஹ்ம்ம்.... ஆனால் service-----just below par..... எல்லா அரசங்க துறைகளும் இப்படித்தான் இருக்குமோ?