Wednesday, December 19, 2007

என் விடுமுறை!!!!!





ஜெட் லாக் அதிகமில்லை. எப்பொழுதும் போல் இரவு 11 மணிக்கு தூங்கி,காலை 6 மணிக்கு விழித்துவிடுவேன். எந்திரித்து கிச்சன் பக்கம் வந்தால், நமக்கு முன்பே வீட்டிலுள்ள யாவரும் விழித்து ரெடியாகி, ஆபிஸிற்கும், ஸ்கூலிற்கும் செல்ல தயாராகிவிடுகிறார்கள். 7 மணிக்கெல்லாம் வீடு அமைதியாகிவிடுகிறது. அமெரிக்கர்கள் காலையில் வேலைக்கு செல்வதை மிகவும் விரும்புகிறார்கள் போலும்...



போன வாரம் முழுவதும் நம் வீட்டு குழந்தைகளுக்கு நிறைய ACTIVITIES. Basket Ball, guitar class, viola class, Regional Orchestra- இப்படியாக டைம் நன்றாக போய்விட்டது. the children have to be kept busy here and so they need to have all these activities. கணவன் மனைவி இருவரும் வீட்டு வேலைகளில் பங்கு கொள்கிறார்கள்...



வட மாகணத்தை விட இங்கு வெதர் மிகவும் நன்றாக உள்ளது. கிடைக்கும் நேரங்களில் ஒரு சின்ன வாக்கிங் போய்விடுவேன். நம் ஊரில் ஆடு மாடுகள் எப்படி நிழலில் படுத்து கிடக்குமோ அது போல மான் குட்டிகளும் நிழலில் படுத்து கிடக்கின்றன. இவைகளால், காரோட்டிகளுக்கு கஷ்டமும் உண்டு.. திடீரென்று ரோடில் பாய்ந்துவிடுகின்றன......



போன வாரம் ஒரு கான்சர்ட்டுக்காக எங்கள் வீட்டு குழந்தையின் ஸ்கூலுக்கு சென்றோம். 16 வயது பெண்களும், ஆண்களும் பள்ளிகூட வராந்தாவில், கைகோர்த்து கொண்டு, திரிகிறார்கள். அது அவர்களின் கல்ச்சர். (எனக்கு கொஞ்சம் கஷ்டமாகத்தான் இருந்தது)






நாங்கள் இருக்குமிடம் மிகவும் சுத்தமாக உள்ளது. மக்கள் ஒரு டிசிப்ளினோடு வண்டி ஓட்டுகிறார்கள். ஸ்டாப் -sign-ல் நிறுத்தி இரண்டு பக்கமும் பார்த்து செல்கிறார்கள்.. horn சத்தமில்லை. பொறுமையாக சிக்னலில் நிற்கிறார்கள். நம் நாட்டில் மட்டும் தான் சிக்னல் பக்கம் இரண்டு போலிஸ்காரர்கள் நிற்க வேண்டிய நிலமை.






1989-ல் முதன் முதலில் நான் அமெரிக்கா வந்தபோது நான் மிகவும் சாப்பிட்ட ஒரு பொருள்.. DUNKIN DOUGHNUTS...........

SAN ANTONIO- வில்.. இந்த DOUGHNUTS கிடையாது. ஆகவே நாங்கள் CRISPY CREME என்ற ஒரு கடைக்கு சென்றோம். இங்கு DOUGHNUTS செய்வதை நாம் வெளியிலிருந்து பார்க்க முடியும். பார்க்க நன்றாகத்தான் இருந்தது.. சாப்பிட்டபோதுதான் என்னவோ மாதிரியிருந்தது..(COOKING OIL மாற்றி எத்தனை நாளாச்சோ என்று தோணியது..)


McDonalds -அப்படியேதான் உள்ளது.. அதே சுவைதான். ரெட் மீட் & போர்க் நான் சாப்பிடுவதில்லை. ஆகவே வெறும் french fries and chicken nuggets மட்டும் சாப்பிட்டேன். their apple pie is my all time favourite.


எல்லா டி.வி சேனல்களிலும் traffic update--ம் weather update-ம் எப்பொளுதும் சொல்லிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள்..

1989-களில் நானும் என் மாசியும் மிக விரும்பி பார்த்த ஒரு ப்ரோக்ராம்- the wheel of fortune- America's no:1 Game Show...... Vana white will never grow OLD??????......it is still going on! won't boredom set in by watching the same show, same person conducting the show, and the same model?

ஒரு குக்கிங் சானலும் உண்டு...what elaborate cooking they do! என்ன இருந்தாலும் நம் ஊர் சமையலுக்கு எதுவும் ஈடாகாது....

i have a great passion for reading.......இங்கு வந்து இதுவரை ஐந்து புத்தகங்கள் படித்து விட்டேன். அதில் எனக்கு மிகவும் பிடித்த புத்தகம் " the five love languages" by Gary Chapman. visit this site

As an older person, I request all the young and married couples to read this book. என் விடுமுறை மிகவும் மகிழ்ச்சிகரமாக உள்ளது.....





































Wednesday, December 12, 2007

என் பயணம்

38000 feetabove sea level..


டிசம்பர் 8-ம் தேதி காலை 2 மணிக்கு என் ஃப்ளைட். 7th evening hospital-லிருந்து வீட்டிற்கு வரும் போது மாலை 6 ஆகிவிட்டது. கடைசி நேர பாக்கிங். ஒரு செக் லிஸ்ட் வைத்து எல்லாம் சரி பார்த்தேன். ஆனாலும் மனதில் ஒரு கவலைதான். இதற்கு முன் வெளிநாட்டிற்கு செல்லும்போது, மாசிக்குதான் ஒரே குஷி.. " என் பொண்டாட்டி ஊருக்கு போறா"- னு எல்லோருக்கும் ஒரு போன் போட்டு விடுவார்.. வீடு ரொம்ப பிசி ஆக இருக்கும். போலீஸ்காரர்களெல்லாம் நம்மை சுற்றி வேடிக்கை பார்ப்பார்கள். எல்லோரும் ஆளுக்கு ஒரு லிஸ்ட் வைத்திருப்பார்கள். மாசியும் மிகவும் அக்கறையோடு எல்லாவற்றையும் வாங்கி என்னிடம் கொடுத்து அவசியம் வாங்கி வரும்படி சொல்லுவார் . என்னை ஏர் போர்ட்டில் கொண்டு விடுவார்.(சில வருடங்கள் முன்பு வரை ஏர்போர்ட் செக்யூரீட்டி தமிழ் நாடு போலிஸ் வசம் இருந்தது. அதனால் அவரும் அவர் ஃரண்ட்ஸும் என் கூட ப்ளேன் வாசல் வரை வ்ந்து வழி அனுப்புவார்கள். )

சென்னை ஏர்போர்ட் செல்ல 'Aviation express taxi --ல் செல்ல திட்டமிட்டேன். கடசியில் என் சகோதரி தன் கார் ட்ரைவரை அனுப்பினார். ட்ரைவர் பத்தரை மணி போல கொண்டுவிட்டுவிட்டு போய்விட்டார். இரண்டு மணிக்கு கிளம்ப வேண்டிய விமானம் மூன்று மணிக்கு கிளம்பியது. புரியாத ஒரு ஃரெஞ். புரியாத ஒரு ஆங்கிலம்.. ஏதோ லேட் ஆனதற்கு மன்னிப்பு கோருகிறார் என்று மட்டும் புரிந்தது. அவசர அவசர அவசரமாக ஒரு snacks . லைட்டெல்லாம் off பண்ணிவிட்டார்கள். எனக்கும் நல்ல தூக்கம். ப்ளேனுக்குள் நம் பாண்டிச்சேரி மக்கள் கூட்டம். கடைசியில் ப்ளேன் நின்றதும், கேப்டன் ஏதோ சொல்ல எல்லோறும் கை தட்டினார்கள். (எதற்கு கை தட்டினார்களென்று யாரை கேட்பது). பாரிஸ் வந்து அடையும் போது காலை ஒன்பது மணி (local time). பயங்கர பசி. குளிர். இந்த ப்ளேன்களில் பசிக்கும் போது நமக்கு தேவையான சாப்பாடு கொடுக்கமாட்டார்கள். எலவேட்டரில் இறங்கி ட்ராம் புடிச்சு அடுத்த டெர்மினலுக்கு சென்றேன். you are the last passenger என்று ஒரு அம்மணி கூறினார். அந்த டெர்மினலிலிருந்து ஒரு பஸ் மூலமாக பாரிஸ்- ஹூஸ்டன் ப்ளேனுக்கு சென்றேன். இந்த ஃfளைட் கிட்டதட்ட 11 மணி நேர ஃFளைட். இது மாதிரி long flight-l ட்ராவல் பண்ணும்போது வெஜிட்டேரியனாகி விடுவது நல்லது. சீக்கிரம் சாப்பாடு கிடைக்கும். சாப்பிடும் படியாகவும் இருக்கும். ஏதோ சாப்பிட்டுவிட்டு பின்னும் ஒரு தூக்கம். தலை வலி வேறு. க்ரீன் லேண்ட் வழியாக செல்லும் போது கீழே பார்த்தேன். அம்மாடியோவ்..என்ன அழகு.. மேக மூட்டம் இல்லாததால் நில பரப்பு நன்றாக தெரிந்தது. நிலமா? இல்லை.. ஒரே பனி(snow capped mountains) .. ஆங்காங்கே கொஞ்சம் மலை தெரிந்தது. மனிதர்கள் வாழ சான்ஸே இல்லை. ஆனால் ரொம்ப அழகாத்தான் இருந்தது.

-Houston வந்த போது மதியம் மூன்று மணி. அப்பாடா என்று இருந்தது. ஆனால் பிரச்னைகளே இங்குதான் ஆரம்பமாகிறது. இம்மிக்ரேஷ்ன் முடிந்து, கஸ்டம்ஸ் நுழைந்த போது ஒருத்தர் என்னவோ நான் ஏதோ கடத்தி கொண்டு செல்வது போல என்னை தனியாக அழைத்துச் சென்று கேள்விகளுக்கு மேல் கேள்வி.. "உன் பெட்டியில் இருக்கும் திங்ஸ் எல்லாம் நீதான் பேக் செய்தாயா என்ரும், யாருக்காவது நீ வேறு திங்க்ஸ் கொண்டு வந்திருக்கிறாயா என்றும் கேள்விக்கு மேல் கேள்விகள். திரும்பி ஓடி போய்விடலாமா என்று ஒரு நினைப்பு.....ஆனாலும் நம் மக்கள் மீதுதான் என் கோபம் திரும்பியது.... என் பக்கத்தில் நின்று கொண்டிருந்த ஒரு இந்தியரிடமிருந்து, புதினா இலை, கொத்தமலி இலை, கறிவேப்பிலை, மற்றும் சாதம், சாம்பாரெல்லாம் எடுத்து வெளியே போட்டார்கள். தடை செய்யப் பட்டவைகளை நாம் ஏன் கொண்டு செல்ல வேண்டும்? அதனால்தானே இந்தியர்களென்றால் இவ்வளவு கேவலமாக ஒரு ட்ரீட்மெண்ட்?
இந்த விதமான் ட்ரீட்மெண்ட் என் மனதை என்னவோ செய்தது. என் பெட்டிகளை ஸ்கேன் பண்ணிவிட்டு "lady, you may go " என்றார் . அடுத்த ஃFளைட் HOUSTON TO SAN ANTONIO .. அது இரவு 7.55 மணிக்கு. 35 நிமிடம் தான் SAN ANTONIO செல்ல. ஒரு வழியாக San Antanio
வந்து சேர்ந்தேன்.


என் தம்பியின் வீடு ஒரு கன்ட்ரி சைடில் இருக்கிறது.. இரண்டரை ஏக்கர் பரப்பு. ஒரு சிறிய குன்றின் மேலுள்ளது. மிகவும் அமைதியான இடம். road-ல் ஒரு நாளைக்கு பத்து கார்கள் கூட செல்வது கிடையாது. அத்தனை calm place. நல்ல weather. மிகவும் அருமையான இடம். முற்றிலும் இங்கு இருப்பவர்கள் மிகவும் வயதானவர்கள். ரோடில் நாம் நடந்து செல்லும் போது ஒரு hi! சொல்லாமல் போகமாட்டார்கள். ஏகப்பட்ட மான்கள்.. நம் வீட்டிற்கு பின்னால், ரோடில், குட்டிகளோடு செல்வதை பார்க்கும் போது நன்றாகத்தான் இருக்கிறது. ஆனால் ஒரு செடியையும் விட்டு வைப்பதில்லை.


இப்படியாக என் விடுமுறை ஆரம்பித்துள்ளது.

Saturday, December 1, 2007

Thankyou

many blogger friends have paid their tribute by writing and lighting a candle in my Masi's memorial website. I want to thank you all. i also want to thank all the loved ones who called me on that day.
http://masilamani-sachidanandam.memory-of.com/

I am leaving Chennai on the 8th of December to San Antonio -Texas. I will be there till 8th January. I plan to go to Sante Fe, New York and CT. This is my e-mail. delphinevictoria@gmail.com.
will come and continue in January.