Sunday, November 18, 2007

என் கடைசி பதிவுங்கோ!

என்ன ஆச்சுன்னு கேட்காதுங்க! ஆனால் இதுதான் என் கடைசி பதிவு.....
என்னவோ தெரியலங்க இப்பல்லாம் இந்த ஸண்டே வந்தா பிடிக்கல..,, ஒரே போர்தான். அதுவும் மழை பெய்தால் .... .. எனக்கு போர் அடிச்சா உங்களுக்கும் போர் அடிச்ச மாதிரிதானே! நாளை திங்கள் கிழமையா... உடனே monday morning blues- னு ஒரு status message போட்டு வச்சுருவேன். திங்கள் கிழமை என்ன தோணும்னா sunday யே தேவலைன்னு தோணும்.. சரிதானே! சரி வாங்க வந்து கொஞ்சூண்டு சிரிச்சுட்டு போங்க,,,...
நம்ப டாக்டருங்க ஜோக்குதான். அவங்க பண்ணுகிற அலம்பு தாங்கலங்க..


"இன்னைக்கு உங்களுக்கு ஆபரேஷன்?"
"போங்க டாக்டர், இன்னைக்குதான் நர்ஸ் சிரிச்சு, சிரிச்சு பேசினாங்க. இப்படி சொல்லி என்னை கஷ்டப்படுத்துறீங்களே!"

டாக்டர் எனக்கு 3 மாதமா கடுமையான இருமல்"
"அப்படியா? சும்மாவா இருந்தீங்க."
"இல்ல டாக்டர் இருமிகிட்டேதான் இருந்தேன்."

"டாக்டர் இந்த ஆபரேஷன்ல நான் பிழைச்சிடுவேனா?"
"அது தெரியாது, ஆனா கடன் தொல்லையில இருந்து நான் பிழைச்சிடுவேன்!"

டாக்டர்: உடம்புக்கு ஆயிரம் வியாதி வரத்தான் செய்யும் அதுக்காக இப்படி பயந்தா எப்படி?
நோயாளி: நான் பயப்படறது நோய்க்கு இல்ல டாக்டர். உங்களுக்கு தான்.

என்ன டாக்டர் எனக்கு மூணு தடவை ஆபரேஷன் பண்ணிட்டீங்களா?"
"யோவ் மூணு தடவை மயக்க மருந்து கொடுத்தேன். கொடுத்த 5 நிமிஷத்துல எந்திரிச்சுகிட்டு இதே கேள்வியை கேட்டுக்கிட்டிருக்கே."


"அந்த டாக்டர் மத்தவங்களைத் திட்டும்போது அடிக்கடி 'எலும்பை' எண்ணிடுவேன்னு சொல்றாரே, ஏன் அப்படி?"
"அவர் எலும்பு நோய் நிபுணராச்சே அதான்!"

"டாக்டர், எனக்கு காலையிலேர்ந்து உடம்பெல்லாம் அரிக்குது!"
"எனக்கு காலையிலேர்ந்து கை அரிக்குது, அது உங்களாலே எனக்கு வருமானம் வர்றதுக்குத்தானா?"

"டாக்டர், நான் என்ன சாப்பிட்டாலும் என் உடம்பிலே ஒட்டமாட்டேங்குது!"
"அப்படியா! தினமும் ஒரு பாட்டில் கோந்து சாப்பிடுங்க உடம்பிலே ஒட்டும்!"

சரிங்க... வற்ரட்டுமா?
ஜனவரியில் 2008-ல் பார்ப்போம்.
(இந்த வருஷத்து கடைசி பதிவு இதுதாங்கோ!

Saturday, November 17, 2007

ஏன் இந்த கொலை வெறி..?/?????

ஏன் இந்த கொலை வெறி..இளம் பருவத்தினர்....... வாழ்க்கையில் இன்னும் எவ்வளவோ சாதிக்க வேண்டிய கண்மணிகள்.. ஏன்? ஏன் இப்படி.?


ஒவ்வொறு நாளும் ஐ.சி.யூ-க்குள் நுளையும் போது மனசு 'பட படவென்று அடிக்கிறது... மிகவும் செல்வாக்கு பெற்ற பி.பி.ஓ-க்கள் தங்கள் கீழ் வேலை செய்யும், பணியாளர்களுக்கு என்ன பாதுகாப்பு கொடுக்கிறது? அவர்கள் உயிருக்கு என்ன உத்திரவாதம் உள்ளது.?, சென்னையில் மட்டும் தான் இப்படியா?
நேற்று விடியற்காலையில் நான்கு மணி அளவில் வேலை முடிந்து வீட்டிற்கு செல்லும் போது அவர்கள் பயணித்த கேப் median மீது மோதி, நான்கு பேருக்கு பலத்த அடி. அதில் ஒரு இளைஞன் மிகவும் சீரியசான நிலையில் உள்ளார்.

இந்த குழந்தைகளின் பெற்றோர்களை பார்க்கும் போது ரொம்ப பாவமா இருக்கு. முதல் இரண்டு நாட்களுக்கு Company HR " Dont worry, we will take care" என்கிறார்கள். after that they simply disppear from the scene.
பெரும்பாலும் மிகவும் ஏழ்மையான குடும்பத்து பெற்றோர்களைத் தான் பார்க்க முடிகிறது.

அதுபோல நேற்று evening Tidel park road-l தலை தெறிக்க சென்ற ஒரு 2 Wheeler Rider ( 'Dominos Pizza ' rider.) எவ்வளவு அழகாக Balance செய்து ஒவ்வொறு ட்ராக்காக மாறி மாறி கடைசியில், சிக்னலுக்காக நிறுத்தும் போது கீழே விழுந்தார்.(அவ்வளவு வேகம், பரபரப்பு). ஒரு ஐந்து நிமிடம் லேட்டான pizza ஆறி போய்விடுமோ!
its ok if the pizza gets cold, but not our life!

Thursday, November 15, 2007

நினைவுகள்..

ஆறடிக்கு மேல் இருப்பாரா?
இதுதான் என மனதில் அவரை பார்த்ததும் தோன்றிய முதல் கேள்வி. அசத்தும் புன்னகையுடன் கூடிய சிரிப்பு....
என்னையும், என் ஃப்ரண்டையும் அழைத்துக் கொண்டு போய் உட்கார வைத்தார்.
டிசம்பர் மாதத்தில் ஒரு மாலை வேளை...
இடம்: Fort St. George - உள்ளே இருக்கும் church. அங்கு நடந்த கிறிஸ்துமஸ் ஆராதனை (Christmas Carol Service)-ல் கலந்துக் கொள்ள நான் சென்ற போதுதான் அவரைப் பார்த்தேன்.
கொஞ்ச நேரம் சென்று என் பக்கத்து சீட்டில் குனிந்து prayer பண்ணி கொண்டிருந்த வரை பார்த்ததும், மனதில் ஒரு சந்தோஷம்...திருட்டுத்தனமாய் ஒரு லுக்...
கட்டை குரலில் பாடினார். (என்னடா இப்படி பாடுகிறார் என்று யோசித்தேன்)
service முடிந்து வெளியே வந்தோம்.... ஒரு பத்து நிமிஷம் இருங்க இதோ வந்து விடுகிறேன் என்று சொல்லி விட்டு சென்றார்..
காக்கி யூனிஃபார்மில் திரும்பி வந்தவரை பார்த்ததும் என் கண்களில் ஒரு மிரட்சி.
"நல்லா பாடுறீங்களே! கான்வென்டில் படித்தீர்களா" என்றார்.
" ஆமாம்". என்றேன். அவர் யூனிஃபார்மில் என் கண். இவ்வளவு பக்கமாக நின்று எந்த காவல்துறை அதிகாரியுடனும் பேசியதில்லை..
அவருடன் பேசும் போது நான் மொத்த தலையும் உயர்த்தி பார்க்க வேண்டியதிருந்தது.
ஆனால் அவரோ தன் கண்ணை மட்டும் தாழ்த்தி என்னிடம் பேசினார். . (stand at ease).... லேட் ஆகிவிட்டதே! எப்படி போவீர்கள்? ஹாஸ்டலில் பெர்மிஷன்?" என்றார்..
"பத்து மணிக்குள் செல்ல வேண்டும்"
"சரி வாங்க", என்று சொல்லிவிட்டு தன் பக்கத்திலிருந்த கான்ஸ்டபிளிடம் எங்களை பஸ் ஏற்றி விட சொன்னார். கொஞ்ச தூரம் எங்களோடு நடந்து வந்தவர்,
சிரித்துக்கொண்டே "பார்க்கலாம்" என்று சொல்லிவிட்டு நகர்ந்தார். இப்படித்தான் என் " மாசியை" முதலில் சந்திதேன்.
அவரை பற்றி முன்னமே தெரியுமானாலும், அதுதான் நான் அவரை முதன் முதலில் சந்தித்தது. செக்ரடேரியட்டில் செக்யூரிட்டி ஆபிஸராக அப்போது அவர் இருந்தார். அதன் பிறகு ஒரு குடும்ப நிகழ்ச்சியில் கலந்து கொண்ட போது மறு சந்திப்பு. அதிகம் பேசமாட்டார். A MAN OF FEW WORDS...


ஒரு மாதத்திற்கு பிறகு ஒரு நாள் மாலை என் HOSTEL--லுக்கு வந்தார். அப்பொழுது நான் inter-collegiate ball badminton tournament- Finals- -ல் Ethiraj College -மாணவிகளுடன் விளையாடிக் கொண்டிருந்தேன். வேடிக்கைப் பார்த்தார். ஜெயித்தே ஜெயித்து விட்டோம்! நேராக எங்கிட்டே வந்து " you are fit to be a police officer's wife"- என்றார்...............



அவர் ரசித்தவைகள்....



எம்.ஜி.ஆர்...ஆயிரத்தில் ஒருவன் படத்தை --100 தடவைக்கு மேல் பார்த்தேன் என்பார்.



பிடித்த இடம்.. ....நாகர்கோவில்.



வேலை செய்த 17 இடங்களில் பிடித்த இடம் கோவை. (கோவை மக்களின் மரியாதை கலந்த பேச்சு ரொம்ப பிடிக்கும்)



சாப்பாட்டு பிரியர் அல்ல. ஆனால் 'நுங்கு' மிகவும் பிடிக்கும்.



Paris-ல் EIFFEL tower-ம், அமெரிக்காவின் நயாகரா Falls பார்த்த போது.. வாழ்க்கையில் அவர் ஆசைப்பட்டதெல்லாம் கிடைத்துவிட்டதாக நினைத்து சந்தோஷப்பட்டார்..


அவருக்கு மிகவும் பிடித்த பெண்- என் அம்மா.


புத்தக பிரியர்.


மிகவும் பத்திரமாக பாது காத்து வைத்திருந்த பொருள் -- 1975 -ம் வருட என் டைரி...(அதில் நான் அவருக்கென்று ஒரு கவிதை எழுதிருந்தேன். பிற்காலத்தில் என் குழந்தைகள் அந்த டைரியை படித்துவிட்டு mills and boon book படித்த மாதிர்ரியிருக்கிறது என்றார்கள்.)


பிடித்த பாடல்கள் - ரோஜாவில் வரும் ' சின்ன சின்ன ஆசை" & 'டூயட்'-ல் வரும் அஞ்சலி அஞ்சலி புஷ்பாஞ்சலி பாட்டு.


he was very passionate about his police job. அவருடைய royal enfield வண்டிதான் பிடித்த வாகனம்.


எனக்கு 1980 களில் அமெரிக்காவில் settle ஆகும் சந்தர்ப்பம் வந்த போது "வேண்டாமே" என்றார். அவரை பொறுத்தவரை 'அமெரிக்கா' சுற்றி பார்க்க மட்டும்தான்.

தன் குழந்தைகளை நண்பர்களாகவே கருதினார். பெண்கள் independent -ஆக இருக்க வேண்டும்.....


சமையல் தெரியாது. ( குக்கரில் 5 விசில் வந்ததும் ஆஃப் பண்ண சொன்னால், சமையலறையிலே செட்டிலாகிவிடுவார்).


ஒரு நிறைந்த வாழ்வை வாழ்ந்து, நிறைந்த வாழ்வை கொடுத்து விட்டு சென்றுவிட்டார்.







his blog

http://besafeonroads.blogspot.com/

http://masilamani-sachidanandam.memory-of.com/

please visit his blog and also his memorial site.

21st november is his first death Anniversary.

Tuesday, November 6, 2007

Deepaavali wishes !!!


தீபாவளி என்றாலே சந்தோஷம்தான்..........
யாவருக்கும் என் இனிய தீபாவளி வாழ்த்துக்கள்...
எல்லாரும் தீபாவளி ஜோர்ல இருக்காங்க... ... நானும்தான்...........................

நோயாளி: ஊசி குத்தினால் வலிக்காதுன்னு சொன்னீங்க இப்ப பயங்கரமா வலிக்குது டாக்டர்?
டாக்டர்: எனக்குத்தான் வலிக்காதுன்னு சொன்னேன்.

டாக்டர்: உங்களுக்கு நெஞ்சுவலி எப்படி இருக்கு?
ஸ்டெனோ: சுருக், சுருக்னு குத்துது டாக்டர்!

"உங்களுக்கு ஊசி போடனும்! ஸ்பெஷலா? சாதாவா?"

"ரெண்டுக்கும் என்ன வித்தியாசம்?"

"ஸ்பெஷல்னா, ஊசி போட்ட இடத்துல நர்ஸ் தேய்ச்சுவிடுவாங்க!

சாதான்னா, கம்பவுண்டர் தேய்ச்சுவிடுவாரு!"

"என்னது ஆபரேஷன் செஞ்ச டாக்டர் மயக்கம் போட்டு விழுந்துட்டாரா?"

"ஆபரேஷன் சக்ஸஸ் ஆயிடுச்சாம்."


"எங்க டாக்டர் ஆபரேஷன் செஞ்சதுல இதுவரைக்கும் மூணு பேருதான் செத்திருக்காங்க."
"அவ்வளவு கெட்டிக்காரரா?"
"அவர் ஆபரேஷன் செஞ்சதே மூணு பேருக்குத்தான்."

"அந்த டாக்டர்கிட்ட போனா மூணு வேளையும் கஞ்சிதான் குடிக்கணும்."
"ஏன்?"
"அவரோட ஃபீசை செட்டில் பண்ணினதுக்கப்புறம் அதுதானே முடியும்."

எனக்கு பிடித்த துறை காவல் துறை.......ஆனால் அவர்களைப் பற்றி எத்தனை ஜோக்குகள்!!enjoy!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!


"எதுக்காக அந்தத் திருடனை, இன்ஸ்பெக்டர் இந்த அடி அடிக்கிறார்?"
"திருட்டுத் தொழிலை விட்டுடப் போறதா சொன்னானாம்."

"இன்ஸ்பெக்டர் சார், பிளேடு பக்கிரி என் பர்ஸைப் பிடுங்கிட்டு ஓடறான் சார்!"
"பர்ஸ்ல எவ்வளவு பணம் வச்சிருந்தே?"
"எதுக்குக் கேட்கறீங்க?"
"அவன்கிட்டே மாமூலைக் கரெக்டா கணக்குப் பண்ணி வாங்க வேண்டாமா?"

"இந்த ஊர்ல திருடர்களே கிடையாதா?"
"இருந்தாங்க! இந்த ஊர் இன்ஸ்பெக்டர் டிரான்ஸ்பர் ஆகி, வேறே ஏரியாவுக்குப் போயிட்டதாலே, அவங்களும் அவர் ஏரியாவுக்கே போயிட்டாங்க."

"எங்க ஊர் போலீஸ், திருட்டுப் போன மறுநாளே திருடனைப் பிடிச்சுடுவாங்க."
"இதென்ன பிரமாதம், எங்க ஊர் போலீசுக்கு, திருட்டு போறதுக்கு முதல் நாளே தெரிஞ்சுடும்."

"கபாலி! உன்னைப் போலீஸ் தேடுது."
"நான் இந்த மாசம் ஒரு தப்பும் பண்ணலியே."
"அதான், ஏன் பண்ணலைன்னு தேடுது."

Have a safe and Happy Deepavali! !!

( jokes from MSN)



Sunday, November 4, 2007

பட்டாசு இல்லாத தீபாவளிகள்....

என் அம்மா வீட்டில், கிறிஸ்துமஸ்,ஈஸ்டர் தவிர வேறு எந்த பண்டிகைகளும் கொண்டாடமுடியாது. பண்டிகைகள் ஒரு FUN TIME என்று என் அப்பவால் எடுத்துக் கொள்ள முடியவில்லை. பழங்காலத்து மனுஷன். ஆனால் என் "மாசி"க்கு, எந்த பண்டிகையானாலும் ஓகே தான். அதனால் குழந்தைகள் பண்டிகை நாட்களில் மிகவும் குதூகலமாகவே இருப்பார்கள்.
மாசியால் அதிக நேரம் குழந்தைகளுடன் spend பண்ண முடியாது . இரவு கூட வீட்டிற்கு வர முடியாத நாட்கள் உண்டு.. ஆனால் எப்பொழுதும் அவர்கள் தேவையை நன்றாகவே பூர்த்தி செய்வார்.....

தீபாவளி அன்று நிச்சயம் பட்டாசுகள் உண்டு. விசேஷங்களுக்கு ஏற்ப செய்ய வேண்டிய இனிப்புகளையும் செய்ய வேண்டும். குழந்தைகளின் சந்தோஷம்தான் முக்கியம். பிள்ளைகளுக்கோ அப்பா நல்ல நாட்களில் வீட்டில் இல்லையே என்று ஒரு வருத்தம் இருக்கும்...


1997.. தீபாவளி ..... என் வாழ்க்கையில் மறக்க முடியாத ஒன்றுதான்.


காஞ்சீபுரத்திலிருந்து 1997 மார்ச் மாதம் பெரம்பலூர் மாவட்டத்திற்கு transfer. அதன் பிறகு இரண்டு மாதத்திற்குள் ஜெயம் கொண்டானுக்கு transfer...

அடிக்கடி transfer ......

புது இடம், புது ம்மக்கள்..

நான் திருச்சியிலே தங்கிவிட்டேன். எனக்கு அங்கு வேலை கிடைத்தது. மகன் கோடைக்கானல் ஸ்கூலில் படித்து கொண்டிருந்தான். தீபாவளிக்கு 4 நாட்கள் லீவு கிடைக்கவே அவனும் அவன் ஃப்ரண்ட் -ம் திருச்சி வந்தார்கள். அப்பாவிற்கு போன் செய்து எப்ப என்னை பார்க்க வருவீங்க, பட்டாசு வேண்டும் என்று கேட்டான். அவர் " லீவு இல்லை . ஆனால் எப்படியும் வந்து உன்னை பார்த்து பட்டாசு கொடுத்துவிட்டு சென்று விடுவேன்" என்றார்.

நானும் தீபாவளி க்கு முந்தின இரவு night shift -க்கு போய்விட்டேன். இரவு ஒரு மணிக்கு அவர் ஆஸ்பத்திரியில் என்னை வந்து பார்த்தார். வீட்டிற்கு போய் மகனிடம் கொஞ்ச நேரம் பேசிவிட்டு,

உடனே ஆண்டி மடம்(ஜெயம் கொண்டான்) போக வேண்டும் என்றார். நல்ல மழை பெய்து கொண்டிருந்தது. அன்று இரவு புது பட ரிலீஸ் மாதிரி ஒன்பது குழந்தைகள் பிறந்தன.. பயங்கர busy......

கிடைத்த கொஞ்ச நேரம் லேபர் வார்டில் ஒரு குட்டி தூக்கம்... என்னவோ கனவுகள். அவருக்கு accident ஆனது போல்... ..

காலையில் ஆறு மணிக்கு லால்குடி போலீஸ் ஸ்டேஷனிலிருந்து போன்.. அவருக்கு ஒரு சின்ன ஆக்ஸிடெண்ட் என்று.... லால்குடி திருவரங்கத்திலிருந்து 15 கிலோமீட்டர் தூரமிருக்கும்.... என் 'armada' van -ஐ எடுத்துக்கொண்டு சென்றேன். அவர் வந்த வெள்ளை அம்பாஸடர் கார் லால்குடி ஆஸ்பத்திரிக்கு முன் ... .... முன் பாகம் சிதைந்திருந்தது.. ..உள்ளே பார்த்தேன்.. ஒரே ரத்தம்.. .. கூட்டம் கூட்டமாக மக்கள் காருக்குள் எட்டி பார்த்து ஏதோ பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்... ஒரு போலீஸ்காரர் வந்து என்னை உள்ளே அழைத்து சென்றார்... மாசிக்கு தலையில், .. கையில் எல்லாம் கட்டுகள்... சட்டையெல்லாம் ரத்தம் ...என்னைப் பார்த்ததும் ஒரு சிரிப்பு... எங்கிட்டே வந்து மெலிதாக தான் கொண்டு வந்த ' pistol" -ஐ காணோம் என்றார். அவருக்கு அடிபட்ட வேதனையை விட பிஸ்டல் தொலைந்ததுதான் பெரிசாக பட்டது.. நானும் அவரும் ஒரு போலீஸ் துணையுடன் accident ஆன இடத்திற்கு போனோம். ரோடு மிக மோசம்.. ... வலியுடன் வயலுக்குள் இறங்கி அரை மணி நேரம் தேடி கண்டுபிடித்தார். அப்புறம் தான் மனதில் ஒரு தெம்பு.... (வண்டி ஒரு புளிய மரத்தில் மோதி, பின் கதவு திறந்து இவர் வயலில் விழுந்துவிட்டார். அந்த வேகத்தில் பிஸ்டலும் வெளியில் விழுந்துவிட்டது. நல்ல காலம்! தீபாவளியானதால் அந்த பக்கம் யாரும் வரவில்லை) திரும்பி லால்குடி வந்து அங்குள்ள போலீஸ் ஆபிசரிடம் பிஸ்டலை ஒப்படைத்து விட்டு திருச்சி GH சென்றோம் . மகன் தன் அப்பாவை அந்த கோலத்தில் பார்த்ததும் கட்டி பிடித்து கதறினான்... ....(தன்னால்தானே அப்பாவுக்கு accident ஆகிவிட்டது).. அதன் பிறகு CMC -vellore-ல் போய் கையில் #-க்கு அறுவை சிகிச்சை செய்து.. அங்கு இரண்டு வாரம் ........

அந்த தீபாவளிக்கு பிறகு என் மகன் இது நாள் வரை பட்டாசு வெடிப்பதில்லை.