Monday, August 27, 2007

*""Need your Brains"""*

என்ன தலைப்பை பார்த்து மலைப்பா? ஆமாங்க! ஆமா! பின்ன நம்ம மூளை சரியா இருந்தாத்தானேங்க நமக்கும், மற்றவர்களுக்கும் இந்த சமூகத்திற்கும் நாம் உதவியாக இருப்போம்! சரி.. ...
சொல்ல வந்தது என்னவென்றால் நம்ம software companies-ல் வேலை பார்க்கும் professionals எல்லாம் நிரம்ப புத்திசாலிகள். நிறைய பேர் campus interview -ல் பெரீய கம்பெனிகளில் வேலை கிடைத்து, மாதம் 50,000/- க்கு மேல் சம்பளம் வாங்குறாங்க. வெளி நாட்டிற்கு வேற செல்றாங்க. கடந்த ஐந்து வருடத்திற்குள் இந்த ஐ.டி நிறுவனங்கள் அபரீதமான வளர்ச்சி அடைந்துள்ளன. டாக்டராகணும்னு இப்ப யாரும் அதிகமாக கனவு காண்பதில்லை...இது ஒரு healthy situation தான். மறுப்பதற்கில்லை. இந்த இளைஞர்களை பாதுகாப்பது எப்படி?



சென்னையில் நான் அன்றாடம் பார்க்கும் காட்சிகள் என்னை அதிர வைக்கின்றன. tidel park IT road-ல் நம்ம software engineers, BPO Employees போகும் வண்டிகள் (cabs) எவ்வளவு வேகத்தில் செல்கின்றன தெரியுமா? ஒரு நாள் தவறாது ஏதாவது கம்பெனியை சார்ந்த வண்டி ஆக்ஸிடண்டாகி நிற்கின்றன. BPO Employees பாதி தூக்க கலக்கத்தில் செல்வதை பார்க்கிறேன். சில cab - களில் அளவுக்கு அதிகமாக பயணிப்பவர்களும் உண்டு. காலையில் ஒருநாள் இப்படி பயணம் செய்த ஒரு அழகு பெண்மணிக்கு திடீரேன்று ப்ரேக் போட்டதால் உதடு கிழிந்து, பற்கள் உடைந்து......பாவம் பார்க்கவே பரிதபமாக இருந்தது. இன்னொறு நாள் ஒரு பெரிய BPo நிறுவனத்தின் employee க்கும் இப்படித்தான் நல்ல அடி.. நெற்றியில் தையல் போடப்பட்டது. எதனால் இப்படி நடக்கிறது? employees எல்லாம் அதிகமாக city-ல் தான் வசிக்கிறார்கள். இரவு ஷிஃப்ட் முடிந்து காலையில் செல்லும் பொழுது தூக்க கலக்கத்தில் செல்கிறார்கள். தங்கள் வண்டியின் ஓட்டுனர் மீது அதீத நம்பிக்கை.. ஆனால் ஓட்டுனரோ ஏதோ ஆடு மாடுகளை ஓட்டி செல்வது போல் அத்தனை வேகம். cycle gap-ல் புகுந்து நெளிந்து ஓட்டி செல்கிறார்கள். பெரீய கன்சல்டன்ஸிகள் தங்களிடம் வேலை பார்க்கும் ஊழியர்களை பேரூந்துகளில் pick up செய்கிறார்கள். நம்ம பல்லவன் ஊர்தி ஓட்டுநர்கள் எவ்வளவோ தேவலாம். பேரூந்து நிறுத்தத்தில் நிறுத்தி நம் மக்களை ஏற்றிக்கொண்டு செல்கிறார்கள். ஆனால் இந்த software கம்பெனி பேரூந்துகளோ நட்ட நடுக்க நிறுத்தி நம்ம இளம் engineer களை ஏற்றி செல்கிறார்கள். எங்கு வேண்டுமானாலும் நிற்கும் இந்த ஊர்திகளுக்கு எழுதாத சட்டம் இது......

"இந்த வண்டி 45 km வேகத்திற்கு மேல் சென்றால் இந்த நம்பருக்கு தொலை பேசுங்கள்" என்றிருக்கும். ஆனால் அந்த நம்பரில் பாதி அழிந்து போயிருக்கும்.

"topnotch techie traveling" என்று சில வண்டிகளில் எழுதியிருக்கும். இந்த வண்டிகள் கொஞ்சம் பொறுமையாக போவதை பார்த்திருக்கிறேன். (ஒரு வேளை அம்பாஸ்ஸடர் கார் என்பதாலோ?)

சென்ற வாரம் ஒரு நாள் எமர்ஜன்சியில் பயங்கர கூட்டம். எல்லாம் 24, 25 வயது தம்பிகள்தான். ஆளுக்கொரு செல் போனை வைத்துக்கொண்டு பதட்டமாக பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். இவங்க ஒரு பெரிய software கம்பெனியில் வேலை பார்ப்பவர்கள். தங்களுடன் வேலை பார்க்கும் மூகர்ஜீ இரவு ஒரு மணிக்கு வேலை முடித்துவிட்டு தன் இரண்டு வாகன சக்கிரத்தில் வீடு திரும்பும்போது பீச் ரோடில் ஒரு மின்சார கம்பத்தில் மோதி கீழே விழுந்துவிட்டார்.

உடனே பொது மருத்துவ மனைக்கு கொண்டு போய் அங்கிருந்து ஆஸ்பத்திரிக்குக் கொண்டு வந்தார்கள். இரத்த சேதம், முகத்திலுள்ள ஒரு எலும்பு விடாமல் fracture. தோல் தேய்ந்து இரத்தம் ....

ICU-ல் admission. மூளைக்குள் இரத்தம் கட்டிவிட்டது. இவர் கூட வேலை செய்பவர்களெல்லாம் வருத்தத்தில்.. மூகர்ஜி ரொம்ப புத்திசாலி என்று சொல்வதை கேட்க முடிந்தது. icu -விற்குள் அனுமதி மறுத்ததால் ஒரே சப்தம்.. .. கோபத்தை வெளிக்காட்டிக் கொண்டிருந்தார்கள். அப்பா மூகர்ஜி மதியம் கொல்கட்டாவிலிருந்து வந்தார். மகனுக்கு இவ்வளவு அடிபட்டு இருக்கும் என்று நினைக்கவில்லை போலும்.

முதலில் அறுவை சிகிச்சை செய்ய வேண்டும் என்று நினைத்த senior consultant , அப்புறம் medical treatmnet செய்யலாம் என்று முடிவு செய்தார். உடைந்த எலும்புகள் யாவும் wire வைத்து சேர்த்தனர். முகமெல்லாம் தையல்கள். அப்பா மூகர்ஜியை சக ஊழியர்கள் சமாதான படுத்தினார்கள். ஆனாலும் அவர் ஓர் ஓரமாக உட்கார்ந்து அழுது கொண்டிருந்தார். முகர்ஜி வேலை செய்யும் நிறுவனம் தன் பணியாளர்களுக்கு இன்சூரன்ஸ் செய்திருந்தது. பொருட் செலவு பற்றி கவலை இல்லை. எப்படியும் குணமாக 21 நாட்கள் ஆகிவிடும். 21 நாட்கள் கழித்து வெளியில் வரும்போது இந்த மூளைக்கு எந்த தாக்கமும் இருக்க கூடாது என்று மனதார வேண்டிக்கொண்டேன்.

எனக்கு புரியாதவைகள் சில.

* ஏன் இந்த cab driver கள் இவ்வளவு வேகமாக செல்கிறார்கள்?

* ஏன் நம்ப software employees வீட்டை விட்டு லேட்டாக கிளம்புகிறார்கள்?அதனால் தனே இந்த காரோட்டிகள் இவ்வளவு வேகமாக செல்கிறார்கள்.

* இந்த கம்பெனிகள் தங்கள் contract-ல் இருக்கும் ஓட்டுநர்களுக்கும், வேலை செய்பவர்களுக்கும் traffic rules -m அறிவுரைகளும் சொல்வதில்லையா?

மக்களே!

the country needs your "BRAINS" !!!!!!!!

Friday, August 24, 2007

ஒரு வீக் எண்ட் பதிவுதான்.!

எங்க absent minded professor இன்றைக்கு எங்களை ஒரு வழியாக்கிவிட்டார்.
சுனாமி மாதிரி வந்தார்...ஒரு பேஷண்ட் பார்த்தார்....
அதற்குள் I.C.U.-லிருந்து ஒரு போன் ....லிப்ட்டுக்கு கூட காத்திருக்காமல் அடுத்த இரண்டாவது நிமிடம் I.C.U......
நிறைய நேரம் புரபசரை காணவில்லையே என்று secretary-க்கு கவலை.....
எப்பொழுதும் போல் செல் போனில் தேடல்...
ஆஹா எங்க புரபசர் ஒரு பொடி நடையா வீட்டுக்கே போய் சேர்ந்துவிட்டார்.....
நடந்தது இதுதான்...
இன்றைக்கு டாக்டரின் கார் டிரைவர் லீவு. ஆகவே அவரே தனியா காரை ஓட்டிவிட்டு வந்தார்.. காரையும் மறந்து பேஷண்டையும் மறந்து வீட்டுக்கு போய் விட்டார்...
ஆனால் இந்த வயதிலும் இவ்வ்வ்வ்வ்வ்வளவு சுறுசுறுப்பாக யாரையும் பார்க்க இயலாது...
OK. Have a safe week end! safe Driving too!

Sunday, August 19, 2007

என் பார்வையில்...மருத்துவ காப்பீடுகள்.-1

என் பார்வையில்... மருத்துவ காப்பீடுகள்..

நமக்கு சேவை செய்வதற்காக நிறைய தனியார்

காப்பீட்டு நிறுவனங்களும், government owned

நிறுவனங்களும் உள்ளன.

சில Government owned நிறுவனங்கள்:

1) நேஷனல் இன்சூரன்ஸ்

2) யுனைடட் இந்தியா இன்சூரன்ஸ்

3 ) நியூ இந்தியா இன்சூரன்ஸ்

4)ஓரியண்டல் இன்சூரன்ஸ்.

தனியார் இன்சூரன்ஸ் நிறுவனங்கள்:

ICICI Lomabrd Health Insurance

The Cholamandalam Health Insurance.

Royal sundaram Insurance

The Star Allied Insurance.

The Reliance Insurance Company.

Bajaj Allianz Insurance Company.

Tata AIG Insurance.

சரி.. இப்ப தனி காப்பீடு திட்டம் பற்றி ......

ஆரம்பத்தில் நிறைய பேர் இந்த திட்டத்தில்தான்

சேர்ந்திருந்தார்கள். (இப்பவும் கூட). இதன் மூலம்

கட்டும் ப்ரீமியத்திற்கு வருமான வரி விலக்கு உண்டு.

அதற்காகவே எடுத்த mediclaim நிறையபேருக்கு

தற்சமயம் உதவுவதை பார்க்கிறேன்.

10 - 15 வருடத்திற்கு முன்பு வரி விலக்குக்காக

எடுத்தவர்களுக்கு தற்சமயம் அது நிறைய போனசோடு

உதவுகிறது. தனி காப்பீடில் நிறைய exclusions உண்டு.

அதாவது சில நோய்களுக்கு இந்த பாலிஸி பாதுகாப்பு

கொடுக்காது. பிரசவம், பிரசவத்திற்கப்பால் உண்டாகும்

கஷ்டங்கள், பிறக்கும் போதே உள்ள குறைகள், நோய்கள் etc..

FAMILY INSURANCE
குடும்பத்திலுள்ள யாராவது ஒருத்தர் குடும்பத்திலுள்ள

ஏனைய அங்கத்தினர்களுக்காக எடுக்கும் பாலிஸி இது.

நான் பார்த்தவரை, வீட்டின் தலைவர் தனக்கு 3 லட்சத்திற்கும்,

தன் மனைவிக்கு 2 லட்சத்திற்கும், குழந்தைகளுக்கு

தலா 50,000 த்திற்கும் எடுத்திருப்பார்.

(அது ஏன் தனக்கு மட்டும் அதிக தொகையில்

இன்சூர் பண்ணிக்கொள்கிறார் என்று அடிக்கடி

நான் யோசிப்பது உண்டு). இந்த பாலிசி சிறந்த

முறையில் உதவுகிறது. திடீரென்று குழந்தைக்கு

முடியாமல் போய்விட்டால், சில இன்சூரன்ஸ்

கம்பெனிகள் மற்ற குடும்ப அங்கத்தினரின்

INSURED AMOUNT- லிருந்து பணம் கொடுத்து உதவும்.

THIS IS KNOWN AS FLOATER POLICY.

இந்த விதமான பாலிசி எடுப்பது மிகவும் நல்லது.

இதரற்கும் வருமான வரி விலக்கு உண்டு.


CORPORATE INSURANCE: ..(தொடரும்)

Friday, August 17, 2007

இன்று நான் சந்தித்த இரண்டு நிகழ்ச்சிகள்

லிப்டுக்காக காத்துக்கொண்டிருந்த போது சந்தித்தவைகள்...

ஏழு வயது பையன்..... அறுவை சிகிச்சைக்காக.. stretcher-ல் படுக்க வைத்து அழைத்துச்செல்லும்போது, மிக கவலையோடு சுற்றி நின்றுக்கொண்டிருந்த தன் பெற்றோர்களை பார்த்துவிட்டு பக்கத்தில் நின்றுக்கொண்டிருந்த தன் தங்கையை பார்த்து, 'நன்னா ( செல்லமாக கூப்பிடும் பெயர் போலும்) நான் ஒரு வேளை ஆப்பரெஷன் பண்ணும்போது சாமிக்கிட்ட போய்ட்டேன்னா அம்மாவையும், டடாவையும் நல்லா பார்த்துக்கோ. இல்லேன்னா நான் சாமிக்கிட்ட போய் உன் கண்ண பிடுங்க சொல்வேன்"
குழந்தைகளால் எப்படி இப்படி பேச முடிகிறது? டி,வி-ன் தாக்கமா? அல்லது வீட்டு பெரியவர்கள் பேசுவதை கேட்டா?

இந்த மனிதரைப் பார்க்கும்போது கொஞ்சம் திடகாத்திரமாத்தான் தெரிந்தார்.... ஆனால் வாயில் புற்று நோய்.. ...radiation-க்காக காத்துக்கொண்டிருக்கும் போது மனைவி , " உங்கிட்ட எத்தனதடவை சொல்லிருப்பேன்யா.. அவனோடு சேராதன்னு..அவனா இப்ப இங்க வந்து உனக்கு help பண்ண போறான்.. ரொட்டி துண்ட பார்த்த நாய போல வால ஆட்டிக்கிட்டு போனே.. .....என்ன ஆட்டம் ஆடின....இப்ப பாரு இப்படி குந்திக்கிட்டு இருக்க..... உனக்கு நல்ல வேணும்யா.." கணவர் ஒன்றும் பேச முடியாது மனைவியிடமிருந்து தண்ணீரை வாங்கி குடிச்சுகிட்டு, கண்ணீர் விட்டார்....
என்னத்த சொல்ல?

Tuesday, August 14, 2007

பாகிஸ்தான்...

இன்று சுதந்திர தினம் காணும் பாகிஸ்தானுக்கு நான் 1985-ல் செல்லும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. நானும் மாசியும் செல்வதாகத்தான் இருந்தது. ஆனால் மாசிக்கு விசா மறுத்துவிட்டார்கள். (போலீஸ் என்பதால்). ஆகவே நான் மட்டும் தனியாக தில்லியிலிருந்து லாகூர் சென்றேன். போகும் போது இந்தியன் ஏர்லைன்ஸில் செல்லும் பெரும் பாக்கியம் கிடைத்தது. தனியாக சென்றதால், எனக்கு விமானத்தின் முன் பகுதியில் பயணம் செய்த பெண்களுடன் இருக்கை கிடைத்தது. எங்கள் இருக்கைக்கும் ஏனைய பயணிகளுக்குமிடையில் ஒரு பெரிய ஸ்க்ரீன் இருந்தது. பெண் air- hostess தான் எங்களுக்கு பணிவிடை செய்தாள். சரியாக 55 நிமிட பயணம். லாகூர் ஏர் போர்ட் மிக நன்றாக இருந்தது. பர்டா(purdah) போட்ட பெண்கள்தான் immigration -ல் இருந்தார்கள். பெண்களுக்கு என்று தனி வரிசை..... மிகவும் சுலபமாகவே வெளியே வர முடிந்தது. நான் ஒரு 5 நட்சத்திர hotel- புக் பண்ணியிருந்தாலும் அங்குள்ள ground hostess நான் தனியாக வந்திருந்ததால் என்னை பத்திரமாக YWCA செல்வதற்கான ஏற்பாடுகள் செய்தார்.

ஏர்போர்ட் விட்டு வெளியே வரும் போது சாயாங்காலம் 5 மணி இருக்கும். சீதோஷ்ணம் நம்ம தில்லி மாதிரித்தான் கூலாக இருந்தது. HINDI பேசிய ஒரு நல்ல பாகிஸ்தானி ட்ரைவெர். பத்திரமாக கொண்டு சேர்த்தார். ஒரு காசு கூட மேலே கேட்காமல் ymca- உள்ளே வந்து என்னை அங்கேயுள்ள பெண்களுடன் அறிமுகப்படுத்தினார். எனக்கு ஒரு தனி ரூம் கொடுத்து தங்குவதற்குறிய ஏற்பாடுகளெல்லாம் பண்ணினார்கள். நல்ல பிரியமான மக்களை சந்திக்க நேர்ந்தது. நான் தங்கியிருந்த YWCA-ல் ஒரு ஸ்கூல் . பாட திட்டங்களெல்லாம் அவர்கள் தாய் மொழியில் தான். நிறைய முஸ்லிம்களுக்கு இடையில் ஒரே ஒரு இந்துமத பெண்ணையும் ஒரு கிறிஸ்துவ மத பெண்ணையும் பார்க்க முடிந்தது . ஆனால் பெயரெல்லாம் முஸ்லிம் பெயர் தான்.. சாலைகளில் எங்கு பார்த்தாலும் துப்பாக்கி ஏந்திய மிலிட்டரி போலீஸ். ரொம்ப பயமாகவே இருந்தது.

என்னோடு கூட வந்திருந்த டாக்டர் ஒருத்தர் வேறு HOTEL-ல் தங்கியிருந்தார். நானும் அவரும் மாலை வேளையில் hotel-ல் சாப்பிட போன போது இரண்டு பேரும் தனி தனியாக உட்கார்ந்து சாப்பிட்டோம். சாலைகளின் அமைப்பும் கட்டடங்களும் அப்படியே தில்லி மாதிரிதான் ... சீதோஷ்ணமும் ஒரே மாதிரிதான்...'மீட்' என்று மாட்டிறைச்சி கொடுத்தார்கள். அதன் பிறகு மீட் சாப்பிடவே இல்லை. பழைய லாகூர் சென்று நிறைய பழங்களும், பாதாம், முந்திரி, பிஸ்தா வாங்கினேன். அங்குள்ள க்ரிக்கெட் மைதானத்தையும் பார்க்க முடிந்தது. நம்ப ஊர் மாதிரி ரிக்ஷாக்களும் உண்டு. பெண்கள் ஏறுகின்ற வண்டிகளில் ஆண்களுக்கு அனுமதியில்லை.

கன்டோன்மென்ட் பக்கம் செல்லும் எல்லா பயணிகளையும் கடுமையான சோதனை.. இந்திய பெண் என்றதும், சுத்தமாக அனுமதி கிடைக்கவில்லை.

ஒரு வார காலம் தங்கிருந்தேன்.... அங்குள்ள பெண்கள் மிக அன்பாக பழகினார்கள். நிறைய படங்கள் எடுத்துக்கொண்டோம். மாசிக்கு நான் எப்படி இருக்கிறேனோ என்று பயம். ஆனால் ஒரு தந்தியோ, போனோ போட முடியவில்லை. நான் ட்ரங்க் கால் புக் பண்ணி மணி கணக்கா காத்துக்கொண்டிருக்க வேண்டியிருந்தது. 'எதற்கு, ஏன்' என்று அத்தனை கேள்விகள். கடைசியில் பேச கூட முடியவில்லை. நான் அவருக்கு எழுதிய கடிதங்களும், பிக்சர் போஸ்ட் கார்டுகளும் கூட நான் இந்தியா வந்து சேர்ந்த பிறகுதான் கிடைத்தது. ஒரு வாரம் கழித்து தில்லி வந்து இறங்கிய போது மனதில் ஒரு ஏக்கம்.......

திரும்பி ஒரு தடவை போய் பார்க்க விரும்பும் நாட்டில் நிச்சயமாக
பாகிஸ்தானும் ஒன்று..

Thursday, August 9, 2007

என் பார்வையில்.... மருத்துவ காப்பீடுகள் - 1

ரொம்ப நாளா இன்சூரன்ஸ பற்றி எழுதணும்னு

தோணிச்சு. மக்கள் படும் கஷ்டங்கள்

வேதனைகள், கோபம், பிரச்னைகள்.. ...

இதெல்லாம் தினம் தினம் சந்திக்கும் போது

ஏண்டா, மனுஷ வாழ்க்கைன்னு இருக்கும்......

நோயால் கஷ்டப்படுவது ஒரு பக்கம்

என்றால், அதற்கு செலவு செய்ய வழியில்லாமல்

திண்டாட்டம்..சிலர் கடன் வாங்கி வைத்தியம்

பண்ணுகிறார்கள். சிலர் வீடுகளையும்,

தோட்டங்களையும் விற்றுவிட்டு வந்து

ஆஸ்பத்திரியே கதி என்று இருக்கிறார்கள்.

ஒரு சிலரிடம் மாத்திரமே இன்சூரன்ஸ் உண்டு.

நம்முடைய வாழ்க்கை

முறை மாற மாற, நிறைய

நோய்கள் வருகிறதா? அல்லது இந்த

நோய்களை கண்டு பிடிக்க் புது புது


டெக்னாலாஜி வந்திருப்பதலா?

எதுவாகினும் நம் வீட்டில் யாராவது

படுத்துவிட்டால் மொத்த குடும்பமும்

கதி கலங்கி போய் விடுகின்றனர்.

சந்தோஷமாக இருந்த வீடு கலகலப்பற்று

போய் விடுகிறது.

நாம் புத்திசாலிகளாக இருந்தால்

நாம் பிற்காலத்தில் யாரையும் பண செலவு

செய்ய எதிர்பார்க்காமல், நம்முடைய

வைத்திய செலவுகளை நாமே பார்த்துக்கொள்ளலாம்.

நமக்கு மட்டுமல்ல நம்முடைய பெற்றோர்கள்,

மனைவி ,குழந்தைகள் யாவருக்கும்

தேவைப்படும் வைததி்ய செலவுகளை

பார்த்துக்கொள்ளலாம். மருத்துவ காப்பீடு செய்வது

ஒரு வகையில் சேமிப்பு மாதிரி.

ரூ30,000 முதல் 5 லட்சம் வரை நாம் காப்பீடு

செய்துக்கொள்ளலாம். சில பெரீய கம்பெனிகளில்

ஒரு லட்சத்திற்கு மேல் தான் பாலிஸி எடுக்க முடியும்.

91 நாள் குழந்தையிலிருந்து 60 வயது வரை

இன்சூர் பண்ணிக்கொள்ளலாம்.

இரண்டு விதமான காப்பீட்டு திட்டங்கள் இருக்கின்றன

ஒன்று தனிகாப்பீடு ( individual insurance),

அடுத்தது குழும காப்பீடு.

தனி காப்பீடு திட்டத்தில், தனி மனிதர் மாத்திரமே

இன்சூர் பண்ணிக்கொள்ள முடியும்.

குழும காப்பீடு திட்டத்தில், குடும்பத்திலுள்ள

அனைவரும் இன்சூர் பண்ணிக்கொள்ளலாம்.

(அதாவது, கணவர், மனைவி, தங்கள் பெற்றோர், பிள்ளைகள்) .

கட்டும் ப்ரீமியம் அதிகமாக இருக்கும்.

குடும்பத்திலுள்ள ஏதாவது ஒரு அங்கத்தினர்

எல்லோருக்கும் ப்ரீமியம் கட்டுவார்.

குழும காப்பீடின் கீழ் நிறுவனங்களின்

காப்பீடுகள் வருகின்றன....

நிறுவனங்கள் தங்களிடம் பணியாற்றும்

பணியாளர்களுக்கும் அவர்களுடைய

குடும்பத்தினருக்கும் காப்பீடு செய்துக்கொள்கின்றன.

(தொடரும்)

Wednesday, August 8, 2007

மருத்துவ காப்பீடுகள்..

"டாக்டர்தானா ?"

"ஆமாம்"'.

" நான் பாண்டிசேரியிலிருந்து சேகர் பேசுகிறேன்.

எனக்கு இடுப்பு எலும்பில் ஒரு ஆப்பரேஷன் செய்யணும்'


"ஓ!.... சரி, நீங்க தவறுதலாக என் நம்பருக்கு வந்துட்டீங்க..

நான் உங்களை எலும்பு சிக்ச்சை பிரிவுக்கு கனெக்ட் பண்ரேன்"

"இல்லை, இல்லை, நான் உங்களோட தான் பேசணும்.

எனக்கு இன்சூரன்ஸ் இருக்குது,


அதற்கு apply பண்ணணும். அது ஓகே ஆனதும் தான் ஆப்பரேஷன்"

" ம்ம். சரி, நான் கீழே insurance help desk இருக்குது. அங்க connect பண்றேன் "

" இல்ல மேடம், அவங்களுக்கு சரியா விபரம் சொல்லதெரியலை."

" சரி.. சொல்லுங்க,"

"ஒன்றுமில்லை மேடம், இடுப்பு எலும்பில் ஒரு ஆப்பரேஷன் பண்ன

சொல்லியிருக்கிறார் எங்க குடும்ப டாக்டர்.

அதற்கு 35,000 ரூ ஆகும் என்றார்.


எனக்கு இன்சூரன்ஸ் இருக்கு அதுதான்.........

அங்கு சென்னையில் பண்ணலாம் என்று...'


" சரிங்க..... no problem .. எந்த இன்சூரன்ஸ் கம்பெனிங்க?"

'ICICI LOMBARD' (ஆஹா...icici...... நமக்கு ஆப்புத்தான்.

ஆனால் சொல்லும்போதே அவருக்கு ஒரு குதூகூலம்.)

" எப்ப எடுத்ததுங்க?"

"ஒரு மாசம் ஆச்சு மேடம் ( என்ன சந்தோஷம்......).

ஒரு மாசம் கழிச்சு, ஆஸ்பத்திரியில் எதுக்கு

வேணும்னாலும் treatment எடுக்கலாம்னு சொன்னாங்க"


"ம்ம்ம்.. எப்படி எடுத்தீங்க? on line?"

" இல்ல மேடம்...call center.....அவங்க என் மொபைல் நம்பரில் கூப்பிட்டு

medi claim பண்ணிக்கிறீங்களான்னு கேட்டாங்க. ..எங்கிட்ட எல்லா காப்பியும்

இருக்குதுங்க."


( .. அய்யோ பாவம்..)

"இல்ல சார்... ப்ரீமியம் கட்டி குறைந்தது ஒரு வருஷமாவது ஆகணும்.

அதுவும் நீங்க ப்ரீமியம் எடுப்பதற்கு முன்பே இப்ப உள்ள நோய் இருந்தால்

இன்சூரன்ஸ் மூலம் cashless கிடைப்பது கஷ்டம்"

" மேடம், என்ன நான் இளிச்ச வாயனா?

உங்க கிட்ட இந்த வியாதி மூன்று மாசத்திற்கு முன்பே

இருக்குன்னு சொல்ல.. இப்ப இரண்டு நாளுக்கு

முன் தான் எனக்கு வலியே ஆரம்பிச்சுது""


"ஓஹோ.. சரி.. ஆனால் உங்களுக்கு இதற்கு இன்சூரன்ஸ் கவர்

கிடைக்காதுங்க. ப்ரீமியம் கட்டி ஒரு வருடமாவது ஆகணுமே!"

" என்ன மேடம் , உங்க insurance help desk (ஒரு எழுத முடியாத ஒரு வார்த்தை)

ஆளுங்களுக்குத்தான் மண்டையில் மூளையில்லை என்றால்,

உங்களுக்கும் ஒன்றுமே இல்லை...."

போன் கட்டாகிவிட்டது...

நண்பர்களே!
மருத்துவக்காப்பீடு செய்வது தற்சமயம் மிகவும் அவசியமாகி விட்டது. அதுவும் மருத்துவ செலவுகள் அதிகமாகிக் கொண்டே செல்வதால், சாதாரண middle class people மிக அவதிப் படுகிறார்கள். அதுவும் புற்று நோய் போல வியாதிகளின் தாக்கம் இருக்கும்போது இன்னும் அதிகமான கஷ்டம் தான்.
நாளுக்கு நாள், இன்சூரன்ஸ் கம்பெனிகள் புற்றீசல் போல் வந்துக்கொண்டே இருக்கின்றன. தகவல் நுட்ப துறைக்கு அடுத்து இப்பொழுது மிக வேகமாக வளரும் துறை இன்சூரன்ஸ்தான். ஆனால் நாம் இன்சூரன்ஸ் பண்ணுவதற்கு முன்பு ஆராய வேண்டிய, தெரிய வேண்டிய நிறைய விஷயங்கள் உள்ளன. இந்த மருத்துவக்காப்பீடுகள் மூலம் நமக்கு நிறைய கஷ்டங்கள் தீருகின்றன..... ஆனால் நீங்க சரியான, இன்சூரன்ஸ் கம்பெனியில் பாலிசி எடுத்திருக்கிறீங்களா?

இது பற்றி என் அடுத்த பதிவில்..

Friday, August 3, 2007

மறக்க இயலாத நேரங்கள்....

அம்மா வீடு எப்பவுமே ஒரே அல்லோலகல் பட்டுக்கொண்டே

தான் இருக்கும். வீட்டில் நிறைய ஆட்கள் வேலை

செய்துக்கொண்டிருப்பார்கள்...நெல் அவிப்பது.....

வைக்கோல் காய வைப்பது.....

தினம் ஏதாவது ஒரு வேலை இருந்துக்கொண்டே

இருக்கும். அது மட்டுமின்றி எங்கள் வீட்டில் 50 பசு

மாடுகள் வேறு..... பால் கறப்பவர்கள், பால் வாங்க

வருபவர்கள்.. 'பண்ணை வீடு' மாதிரிதான்.

வீடே ஒரே சுறுசுறுப்பாக இருக்கும்.

ஒரு ஏக்கர் நிலத்தில் நடு மையத்தில் வீடு.

சுற்றியும் முற்றங்கள்....

செடிகள், மரங்கள், திராட்சை தோட்டம்,

"கப்பை" என்கிற கிழங்கு தோட்டம் .......

வீட்டை சுற்றி பெரீய மதில் சுவர்கள் .... ...

( நாங்க நாலு பெண்குட்டிகளாக்கும்)அப்பாவின்

எதிரில் நாங்கள் யாரும் நின்று பேச மாட்டோம்.

அவ்வளவு பயம்...ஒரு நாள் காலையில் வீடு ஒரே பரபரப்பு....

கொத்தனார்கள் சிலர் வந்து ஒரு பக்க மதிலை உடைத்தார்கள்.

செங்கல், சிமென்ட்..இத்யாதிகள்..

அப்பா அங்குமிங்குமாக வீறு நடை போட்டு வேலை வாங்கிக்

கொண்டிருந்தார்கள்... ஒரு வேப்ப மரத்தை

வெட்டினார்கள். அதில் சுற்றிகொண்டிருந்த பிச்சி பூ

கொடியை வெட்ட வேண்டிய சூழ் நிலை.. ..

அக்கா விற்கு ஒரே கவலை..

ஒரு மூச்சு அழுகை.. அப்பா அவளைப்

பார்த்து முறைத்தார்.. 'கப்சிப்' அடங்கி விட்டாள்.

நாங்களெல்லாம் பயந்தே போய் விட்டோம்...

ஒன்றும் புரியாமாலே பள்ளிக்கூடம் போய்விட்டோம்....

அக்கா மட்டும் தான் ஆசையாக வளர்த்த பிச்சி பூ

செடியை வெட்டி விட்டார்களே என்று சாப்பிடாமல்

இருந்தாள். சாயந்தரம் வீட்டுக்கு போகும் போது வீட்டின் முன் கூட்டம்....மாலை, எலுமிச்சம் பழம்... ..

அம்மாவும், அப்பாவும் எங்களை சீக்கிரம் போய் முகம்

கழுவிவிட்டு uniform மாற்றிவிட்டு வர சொன்னார்கள்....

'பாம்''பாம்' என்று சப்தம்....வந்தாச்சு வந்தாச்சு

என்று சொல்லி கொண்டு வீட்டில் வேலை செய்பவர்கள்

யாவரும் ரோட்டை நோக்கி ஓடினார்கள்...

அழகு ரதமாக வந்து நின்றது அப்பா வாங்கியிருந்த BROWN கலர் 'அம்பாசடர் கார்"......இது 1965 ல்.....

1985...
நானும் என் கணவ்ர் மாசியும் கார் வாங்க ஆசைப்பட்டோம்.

அப்போதுதான் மாருதி கார்களின் வருகை ஆரம்பம்.

அவருக்கு ராயல் என்பீல்டு புல்லட் வண்டி இருந்தாலும்,

எனக்கு (பொண்டாட்டி டாக்டராச்சே..சும்மாவா..)

ஒரு கார் வாங்கிக் கொடுக்க ஆசைப்பட்டு ஒன்று புக் பண்ணினார்.

அட்வான்ஸாக ரூ 10,000/- கட்டிவிட்டு சுமார் 6 மாத

காலம் காத்திருந்து புது வண்டி எங்கள்

போலீஸ் குவார்ட்டர்ஸ்க்குள் நுழையும் போது

அத்தனை நண்பர்களும் சந்தோஷமாக எங்களை

வரவேற்றது... என்னவோ நேற்று நடந்தது போல்தான்

இருக்கு........ அதன் பிறகு நாங்களும் எத்தனையோ கார்கள்

மாற்றி விட்டோம்....

2007-ல்

நானும் இன்னைக்கு ஒரு காரு வாங்க போறேன்..

ஆனால் அந்த த்ரில், அந்த கூட்டம், அந்த எதிர்பார்ப்பு, பரபரப்பு

எல்லாம் missing...