Tuesday, July 31, 2007

சோர்ந்து போன தருணம்

நான் ஒரு மருத்துவராக இருப்பதால் மற்ற மருத்துவர்களை , ( அவர்கள் தவறு

செய்யும்போது) ஆதரிப்பேன் என்று நினைக்க வேண்டாம்.

அதற்காக நான் ரொம்ப நல்லவள், தவறே செய்யவில்லை என்றெல்லாம் சொல்ல

மாட்டேன். மருத்துவத்தில் சில சில தவறுகள் ஏற்படத்தான் செய்கின்றன. ஆனால்

பாதிப்பு அதிகமாகும் போது அந்த தவறுகள் யார் செய்திருந்தாலும் மன்னிக்க

முடியாதுதான். என்ன! முன்னுரை பலமாக இருக்கிறதா?/

ஆனால் நான் இப்பொழுது

எழுதும் விஷயம் என் மனதை மிகவும் பாதித்த ஒன்று.

நான் திருச்சியில் இருந்த போது நடந்த சம்பவம் இது. (about 2 years back) எனக்கு

தெரிந்த ஒரு குடும்பம்.

இரண்டே பிள்ளைகள் (இரட்டைக குழந்தைகள்) . மூத்தவன் திவாகர் BE முடித்துவிட்டு

பெங்கலூரில் வேலை. அவன் தங்கை சுமதி. அவளும் BE முடித்துவிட்டு சென்னயில்

வேலை. மிகுந்த பாசாமான குடும்பம். முதன் முதலாக அண்ணன் தங்கை இரண்டு

பேரும் வெவ்வேறு ஊருக்குச் செல்ல வேண்டிய சூழ்நிலை..மனமில்லாமல்

பிரிந்தனர்..

திவாகர் ஒரு நாள் காலையில் பெங்களூரிலிருந்து ஊருக்கு கிளம்பும் போது ஓடிப்

போய் பஸ் ஏற கீழே விழுந்து கை எலும்பு உடைந்தது. எப்படியோ திருச்சி வந்து

சேர்ந்துவிட்டான். அங்குதான் விதி விளையாடி விட்டது.

உடைந்த எலும்பை சரி செய்ய ஒரு ஆஸ்பத்திரியில் சேர்ந்தான். அறுவை

சிகிச்சைக்கும் தயாராகி.... அவன் நண்பர்கள் யாவருக்கும் தொலை பேசி, சிரித்து,

இன்னும் இரண்டு மணி நேரத்திற்கு பிறகு எல்லோருடனும் பேசுகிறேன் என்று

சொல்லி உள்ளே போன திவாகர்..

மயக்க மருந்து கொடுக்கும் போதே....என்ன ஆச்சு என்று தெரியலை... மற்றும்

சில டாக்டர்கள் வரவழைக்கப்பட்டனர் ... திவாகருக்கு ' வெண்டிலேட்டர்' மூலம்

சுவாசம்.... க்ளுக்கோஸ்.. பாட்டில்கள்....

நாட்கள், வாரங்கள் , மாதங்கள்.....ம்.. திவாகர் ஒரு "vegetable"---- "BRAIN DEATH" ....---

எவ்வளவோ வைததி்யங்கள்... உடைந்து போன குடும்பம்... திவாகரை காதலித்த

ஈழத்து பெண்... பார்த்துக்கொண்டிருந்த வேலையை விட்டு விட்டு அவர்கள்

குடும்பத்துடனே இருந்துவிட்டாள்.. physiotherapy.. ட்யூப் மூலம் சாப்பாடு

வகையறாக்கள் etc. etc....

இன்று காலையில் இங்கு மழை.....நானும் மழைக்காக ஆஸ்பத்திரியிலுள்ள கோவில்

பக்கம் ஒதுங்கினேன்..

அங்கு..

திவாகர், சுமதி, அந்த ஈழத்து பெண்....அடையாளம் தெரியாத அளவு மாற்றம்..

மெலிந்து, கண்களில் சோகம்..

திவாகர் இருண்ட வானத்தை வெறித்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.. ...


ஒரு wheel chair-ல் உட்கார்ந்துக்கொண்டு....



Tuesday, July 24, 2007

நீர்ஜா மலிக்...... 10 commandments of a cancer survivor to combat disease




நீர்ஜா மலிக் -க்கு மார்பில் கான்சர் இருப்பது கண்டுப் பிடிக்கப்பட்ட

போது அவருக்கு வயது 44. கையில் ஏழு வயது

இரட்டைக் குழந்தைகளுடன்

அவர் மும்பைக்கும் சென்னைக்குமாக வைத்தியத்திற்கு

அலைந்த போது மும்பையில் ஒரு

கேன்சர் சப்போர்ட் க்ரூப் உதவினார்கள்.

எல்லாவித சிகிச்சைகள் (கீமோ தெரப்பி & ரேடியேஷன் )

முடித்த பிறகுதான் அவருக்கு கேன்சர்

வந்தவர்கள் எவ்வளவுக் கஷ்டப்படுகிறார்கள்

என்பது தெரிய வந்தது.

நாம் பட்ட கஷ்டங்களைத் தானே

மற்றவர்களும் அனுபவிப்பார்கள் என்று நினைத்த அவர்,

அவர்க்ளுக்காக ஒரு சப்போர்ட் க்ரூப்பை

சென்னையில் நிறுவினார். (Apollo cancer support group).


2004-ல்

மீண்டும் அவருக்கு cancer அட்டாக் ஆன போது மிக

தைரியமாக வாழ்க்கையை எதிர் கொண்டார்.

முதலில் அடையார் cancer institute-ல் உள்ள

மக்களுக்கு உதவி செய்ய ஆரம்பித்தவர்,

அதன் பிறகு பலதரப்பட்ட ஆஸ்பத்திரிகளுக்கு

சென்றார். எப்பொளுதும் சிரித்த முகத்துடன்,

குடும்ப BUSINESS- , சமூகத்தொண்டையும் சரியானபடி

BALANCE செய்து, சமூக சேவை செய்துக்கொண்டிருக்கும் நீர்ஜா

உண்மையிலே ஒரு அபூர்வமான பெண் தான்.

Fighting the big C

Neerja evolved these survival commandments:

  • Cancer is just a word, nothing more nothing less.

  • Begin to respect and love your chemotherapy, radiation and other treatments. They are your friends and companions. If they take a toll, they also are most generous in the favours they bestow on you.

  • You should not regard your cancer as the sum total of your life but merely a part of it.

  • You should learn all the details of your disease, its diagnosis, its prognosis and its treatment. This way you will learn to cooperate with your doctors intelligently and knowledgeably.

  • You should give comfort in every possible way to your fellow sufferers, you should give them hope where there may be none. Only in hope is their salvation.

  • Do not surrender to cancer, instead fill your life with every moment of joy.

  • Express your feelings openly to your loved ones as they too need comforting and re-assurance.

  • By all means you should maintain your sense of humour and laughter as it lightens the heart and hastens your recovery.

  • If you fear your disease, it will grow and grow but if you face this fear, it will disappear.


Sunday, July 22, 2007

தெரிந்துக்கொள்ளுங்கள்-3

நான்கு நாட்களுக்கு முன்பு நம் blogger friend - டமிருந்து எனக்கு ஒரு மெயில்

வந்தது. அதில் அவருடைய தமிழ் ஆசிரியரை ஆஸ்பத்திரியில்
சேர்த்திருப்பதாகவும் , அவரை எப்படியாவது காப்பாற்றிக்கொடுக்க வேண்டும்
என்றும் எழுதியிருந்தார். நானும் ஆசிரியரை போய் பார்த்தேன். 69 வயதான
திரு. இராமபத்ரன் அவர்கள் , எந்த விதமான உணர்வும் இல்லாது
படுத்திருந்தார். மயிலாடுதுறையில், காலயில் குளித்துக்கொண்டிருக்கும் போது
கீழே விழுந்து அதன் பிறகு பாண்டிசேரி
போய், அங்கிருந்து சென்னைக்குக் கொண்டு வரப்பட்டிருந்தார். 15 நாட்களுக்கு
மேல் I.C.U.- லிருந்து அப்புறம் neuro I>C.U விற்கு மாற்றியுள்ளார்கள். இத்தனை
நாளும் வெண்டிலேட்டரிலிருந்து தற்சமயம் அதிலிருந்து wean பண்ணி,
ஆனாலும் critical stage தாண்டவில்லை. tracheostomy- பண்ணியிருந்தது.. ...
இவர் basal Ganglionic bleed என்ற நோயினால் கஷ்டப்படுகிறார்.
இதன் காரணம்...
மூளைக்கு செல்லும் இரத்தக்குழாய்கள் வெடித்ததால் வந்த கஷ்டம்.
நாம் நிறைய நேரங்களில் நமக்கு வரும் வியாதிகளை serious ஆக
எடுத்துக்கொள்வதே இல்லை. தமிழ் ஆசிரியரும் அப்படித்தான் இருந்திருக்க
வேண்டும். ஏனெனில் அவருக்கு, இரத்த அழுத்தமும், சர்க்கரை நோயும்
சேர்ந்தே இருந்திருக்கிறது. அவர் அதற்கு சரியான வைத்தியம்
பண்ணிக்கொண்டாரா என்று தெரியவில்லை. தொந்தரவுகள் எதுவும் இல்லாத
வரை நாம் சந்தோஷமாகத்தான் இருக்கிறோம்.
இந்த இரண்டு நோய்களும் ஆரம்ப காலத்தில் எந்த வித கஷ்டங்களையும்
கொடுக்காது. இரத்த அழுத்தமும், சர்க்கரை வியாதியும் பெரும்பான்மையில்
இரட்டைக்குழந்தைகள் போல். சேர்ந்தே வரும்.....

இதில் அதிக பாதிப்பு ஆண்களுக்குதான். மாரடைப்பு, மூளையிலுள்ள இரத்த
குழாய்கள் வெடிப்பது போன்ற மிக serious ஆன நோய்களால்
தாக்கபபடுகிறார்கள். just simple steps to be followed..
40 வயதுக்கு மேலான ஆண்கள் மாதம் ஒரு முறை B.P-ம் , மூன்று
மாதத்திற்கு ஒரு முறை blood sugar -ம் test பண்ணிப்பார்த்துக்கொள்ள
வேண்டும். 2 வருடத்திற்கு ஒரு முறை master health check up அவசியம் பண்ண
வேண்டும். நிறைய ஆஸ்பத்திரிகளில் இப்பொழுது இந்த வசதி உண்டு.... இது
ஒரு package. தேவையான எல்லா டெஸ்ட்களும் இதில் அடக்கம். சாப்பாட்டில்
கொஞ்சம் கட்டுப்பாடோடு இருப்பது மிக அவசியம். atleast 20 minutes of brisk
walking is necessary.
திரு ராம பத்திரனுடைய சிகிச்சைக்கான நிறைய செலவுகளை அவரது
மாணவர்கள் ஏற்றுக்கொண்டிருப்பது உண்மையிலே பாராட்டுக்குறிய
விஷயம்....
அபிஅப்பா & சீமாச்சு .... உங்களுக்காக .....அவர் நிச்சயம் சீக்கிரமாக
குணமடைவார் என்கிற நம்பிக்கை எனக்கு உண்டு..

Friday, July 20, 2007

இது ஒரு வீக் என்ட் பதிவு..///

இது ஒரு வீக் என்ட் பதிவு..
ஒரு டாக்டர்.. PROFESSOR... .. ஒரு நாளைக்கு ஐந்து பேருக்கு மேல் பார்க்க மாட்டார். பார்க்கவும் முடியாது. ஏனெனில் அவருக்கு நேரமே இருக்காது. neuro சர்ஜரியில் மிகவும் பேர் போனவர். COMPUTER ASSISTED SURGERY-ல்... மண்டைக்குள் ஓட்டை போட்டு செய்கிற SURGERY எல்லாம் அவருக்கு ஒரு சில மணி நேரம் தான்.
மாலை ஐந்து மணி கன்சல்டேஷனுக்கு 4.59 க்கு வருவார். அதற்கு முன் IN PATIENT- போய் பார்த்துவிடுவார். ஆனால் பொறுமைக் கொஞ்சம் கம்மி தான். குடு குடுப்பாண்டி போல் ஓடிக்கொண்டே இருப்பார்.
இப்படித்தான்.....
..ஒரு நாள் அவருக்கு ஐந்துபேர் காத்துக்கொண்டிருந்தனர்.
அவர் SECRETARY அவரிடம் CASE FOLDERS கொண்டு கொடுத்துவிட்டு PATIENTS பற்றி ஒரு சின்ன முன்னோட்டம் கொடுத்தாள்.
முதல் பேஷண்ட் பார்த்தார். என்ன நினைத்தாரோ தெரியலை.. நேரே படியேறி..(லிப்ட் உபயோகிக்க மாட்டர்.) மூன்றாவது மாடியிலுள்ள ஒரு பேஷண்டைப் பார்த்துவிட்டு திரும்பி CONSULTATION- க்கு வந்தார். அடுத்த பேஷண்ட்...முடிந்தது.... மூன்றாவது பேஷண்டை உட்கார சொன்னார் பரிசோதித்தார். அவர் பாட்டுக்கு காரில் ஏறி போய் விட்டார். கவுச்சில் படுத்திருந்த பேஷண்ட் ரொம்ப நேரமாக டாக்டரை காணாததும் secretary-டம் டாக்டர் எங்கே என அவளுக்கு ஒன்றும் புரியலை.... அவள் உடனே மொபைலில் டாக்டரை விழித்தாள்.. டாக்டர் வீட்டுக்கு மறந்து போயே விட்டார். அதன் பிறகு அவர் திரும்பி வந்து patient பார்த்தது அடுத்த விஷயம்.. ஆனால் இங்கு என்ன பிரச்னை என்றால் வாரத்தில் ஒரு தடவையாவது அவர் இது மாதிரி செய்யவே, நம்ப SECRETARY உடனே அவர் எங்கு சென்றாலும் போனில் கூப்பிட்டு LOCATION கேட்க ஆரம்பித்தாள். இப்படித்தான் இரண்டு வாரத்திற்கு முன்பு டாக்டர் இப்படி பண்ணவே, அவளும் LOCATION கேட்க அவர் வீட்டம்மா , அவளிடம் 'என்ன என் கணவரை வேவு பார்க்கிறாயா?' என்று கத்த இவளுக்கு ஒன்றுமே புரியலை. இத்தனைக்கும் நமது மருத்துவருக்கு 60-க்கு மேல் வயது... வீட்டுக்கு வீடு வாசற்படித்தான்..

சரி வந்தது வந்துட்டீங்க இங்கேயும் கொஞ்சம் எட்டி பாருங்க.. எனக்கு பிடித்த ஒரு ஆசிரியர்... எழுதியதை...
have a safe week end..
safe driving...

Wednesday, July 18, 2007

தெரிந்துக் கொள்ளுங்கள்-2

அட்ரியனை நான் இன்று சந்தித்தேன். என்ன அழகு அவன்.....
என்னைப்பார்த்து சிரித்தபோது......எனக்கு அவனை கட்டி பிடித்து ஒரு முத்தம் கொடுக்கவேண்டும் போல் இருந்தது..... ம்ம். கொடுத்தும் விட்டேன். ஒரே சிரிப்புத்தான் அவனுக்கு....... சந்தோஷம் எனக்கு.. பின்ன இருக்காதா...... குறு குறுவென்ற கண்களுடன்.....காந்த கண்கள்.. ..

அட்ரியனுக்க வயது இரண்டு....நேற்றுதான் பிறந்த நாள் கொண்டாடினான். அவன் அப்பாவின் கையிலிருந்து என் மீது தாவ முயற்சி செய்துக் கொண்டிருந்தான். அவன் அம்மாவிடம் ஒரு சந்தோஷம் கலந்த துக்க சிரிப்பு. இந்த சிறு குழந்தைங்கு பார்க்கும் போதெல்லம் மனதில் ஒரு.. பதட்டம். அவன் அம்மாவும் அப்பாவும் ஒரு விமான comapany -L வேலை. கை நிறைய சம்பளம். தாய் தந்தையோடு கூட்டு குடும்பம். கல கலவென்று இருந்த அந்த குடும்பத்திற்கு ஒரு பெரிய அடி..

அட்ரியனின் வலது testis -ல் ஒரு சின்ன கட்டி.. வீக்கம்.. தொட்டால் வலி கிடையாது. ஆரம்பித்து 15 நாட்கள்தான் ஆகியிருந்தது. மும்பையில் ஒரு சிறிய ஆஸ்பத்திரியில் காண்பித்திருக்கிறார்கள். 3 நாட்களுக்கு antibiotics.(தேவை இல்லாதது). அதன் பிறகு ரத்த பரிசோதனைகள்....இரண்டு மூன்று டாக்டர்களிடம் மாறி மாறி கன்சல்டேஷன்...ஒரு வழியாக ஸ்கேன் மூலம் கண்டு பிடிக்க 15 நாட்கள் ஆகிவிட்டது. அந்த சின்ன கட்டியிலிருந்து பயாப்சி செய்த போது ...... பெரிய ஷாக்.
ரேப்டோமையோ சார்கோமா (Rhabdomyosarcoma)....... ஆப்பரேஷன் மூலம் அந்த பக்கத்து testes யை எடுத்துவிட்டார்கள். தற்சமயம் CHEMO THERAPY AND RADIATION -க்கும் சென்னை வந்துள்ளார்கள்.....

..குழந்தைகளை மட்டும் தாக்கும் இது ஒரு வினோதமான கேன்சர். ஒரு பில்லியன் குழந்தைகளில் ஒன்று என்கிற விகிதம். இந்தியாவில் அதிகமாக இந்த மாதிரியான கேன்சர் ரிப்போர்ட் ஆகவில்லை. இது சதைகள், கொழுப்பான பிரதேசங்கள், ரத்தக் குழாய், மற்றும் நரம்புகளிலிருந்து, உருவாகிறது.... சிறு குழந்தைகள்தான் பாதிக்கப்படுகின்றன. கருவில் இருக்கும் பொழுதே இந்த cancer உருவாகுவதும் உண்டு.
முதலில் CHEMOTHERAPY-ம் அதன் பிறகு RADATION-ம் கொடுக்க PLAN . குழந்தை எப்படி தாக்கு பிடிக்க போகிறதோ? மிகவும் கஞ்சத்தனமான அந்த company இந்த குழந்தையின் மருத்துவ செலவை முழுவதும் ஏற்றுக் கொன்டிருப்பது ஒன்றுதான் ஆறுதலான விஷயம்..

தெரிந்துக்கொள்ளுங்கள்-1

குழந்தைகளுக்கு பால் கொடுக்கும் காலத்திலும் புற்று நோய் வரும் வாய்ப்பு உண்டு.( பால் கொடுப்பதால் அல்ல) . குழந்தைக்கு தாய் பால் கொடுக்கும் ,போது மார்பில் கட்டி வந்தால் உடனே பரிசோதனைகளுக்கு உட்பட வேண்டும். 'பால் கட்டி' என்றோ, அல்லது பால் கொடுப்பதை நிறுத்தினால் சரியாகி விடும் என்று அஜாக்கிரதையாக இருக்க கூடாது. மேம்மோக்ராம் செய்வது உடனே அவசியமாகிறது. மேம்மோக்ராம்க்கு செல்லும் முன் breast pump மூலமாக மார்பிலிருந்து பாலை வெளியேற்றி விட வேண்டும். அப்படி செய்தால்தான் மேம்மோக்ராம் ரிசல்ட் சரியாக இருக்கும். மேம்மோக்ரமும் (MAMMOGRAM), மார்பு சோனோக்ரமும் (SONOGRAM) செய்யும் போது 100% சரியான ரிசல்ட் கிடைக்கும் என்பதற்கு உத்தரவாதம் கிடையாது. 10% முதல் 15% வரை தவறான ரிசல்ட் கிடைக்க வாய்ப்புண்டு. ஆகவே பயாப்சி பண்ணுவது அவசியாமாகிறது. FINE NEEDLE BIOPSY செய்து பார்க்கலாம். ஒரு சிறிய ஊசியை உள்ளே செலுத்தி கட்டி அல்லது வீக்கத்திலிருந்து கொஞ்சம் செல்களை (cells) எடுத்து மைக்ரோஸ்கோப் மூலம் பரிசோதித்து பார்க்க படுகிறது.
இது வலியில்லாத ஒரு சின்ன PROCEDURE USUALY DONE AS AN OUT PATIENT.

பாலூட்டும் சமயங்களில் தய்மாருக்கு வரும் ஏனைய பிரச்னைகள்.

1) போதிய அளவு பால் இல்லாதது.

2 ) மார்பின் காம்புகள் புண்ணாகிவிடுவது.

3) மார்பு வீங்குவது.

4) மார்பிலிருந்து இரத்தம் அல்லது சீழ் வடிதல்.

5 )தட்டையான காம்புகள்.

Sunday, July 15, 2007

நம் younger generation.....

வாழ்க்கையின் நிறைய நாட்களை மகப்பேரு மருத்துவத்திலே கழித்துவிட்டதால்,

வாழ்க்கையில் எனக்கு எப்பவுமே ஒரு பாசிட்டிவ் நோக்கம்( positive attitude) உண்டு.


கர்ப்பிணி பெண்கள் குழந்தை பேறுக்கு வரும்போது 8-லிருந்து 10 மணி நேரம்


கஷ்டப்படுவார்கள். ஒரு சில சமயங்களில் மாத்திரமே 24 மணி நேரம் ஆகும்.


எதுவாயிருந்தாலும் ஒரு அழகுக் குழந்தை, ரோஸ் கலரில் கையை, காலை ஆட்டி


உதைக்கும்போதும் அதை நாங்கள் நிமிண்டி விட்டு, அழ வைத்து வேடிக்கைப்


பார்க்கும்போதும் அதன் அழகே தனிதான். அதுவும் அந்த தாய்க்கு அவ்வளவு

வேதனை பட்டபிறகு அவள் குழந்தையைப் பார்க்கும்பொழுதும் கட்டி அணைத்துக்

கொஞ்சும் போதும் உலகத்தில் அவள் பட்ட கஷ்டங்கள் யாவும் மறந்தே

போய்விடுகிறது. எனக்கும்தான்...

இந்த 10 மாதங்களாக நான் இந்த சந்தோஷத்தை இழந்துவிட்டதாகவே


தோன்றுகிறது. இரவு, பகல் என்று வேலைப்பார்த்தது போய் ஆபீஸ் நேரத்தை தேர்ந்து

எடுத்து ஒரு பெரிய ஆஸ்பத்திரியின் நிர்வாகத்திலிருப்பது challenging ஆக


இருந்தாலும், அந்த பிஞ்சுக் குழந்தைகளைக் கையில் எடுத்த நாட்கள் நிச்சயமாக ஒரு


வசந்தகாலமாகியப் பொற்காலம்தான். நல்ல நேரங்களை மட்டும் வாழ்க்கையில்


பார்த்துக்கொண்டிருந்த எனக்கு தற்சமயம் புற்று நோயால் அவதிப்படுபவர்களைப்


பார்க்கும்போது மனதை என்னவோ செய்கிறது. இந்த நோயாளிகளைப்


பார்க்கும்போதெல்லாம் வாழ்க்கையின் quality of life போய்

விட்டதோ என்று கூட நினைக்க தோன்றுகிறது. அதிலும் மிகவும் இள வயதினரை,


குழந்தைகளை புற்று நோய் தாக்கும் போதும், அந்த குழந்தைகளும் அவர்கள்


பெற்றோர்களும் படும் வேதனைகளையும் வார்த்தையால் விவரிக்க இயலாது.

chemotherapy-க்கும் radiation-க்கும் வரும் பலதரப்பட்ட ஆண், பெண்களை

பார்க்கும்போது என்னை அறியாமலே எனக்குள் ஒரு insecurity உண்டாகிறது.

ஆஸ்பத்திரி corridor-ல் நேற்று நடந்து சென்றுக் கொண்டிருந்த போது நான்


பார்த்த ஒரு காட்சி என்னை மிகவும் பாதித்தது. 25 வயதான , brain tumour-ல்

அவதிப்படும் ஒரு மணிப்புரி பெண்ணிற்கு தலயை மொட்டை அடித்து, 25 தையல்கள்

போட்டு இருந்தது. அவளுக்கு ஒரு காலும் கையும் உணர்ச்சியற்றுப்போய் இருந்தது.

அவளை ஒரு wheel chair-ல் வைத்து ஜன்னல் பக்கம் வேடிக்கை

காண்பித்துக்கொண்டிருந்தாள் ஒரு உதவி செவிலி (nursing aid). இந்த பெண்ணுக்கும்

21 வயதுதான் இருக்கும். மணிப்புரி பெண்ணுக்கு சுத்தமாக தலை நிற்காததால் இந்த

நர்ஸ் பொண்ணு அவள் மீது தலையை சாய்க்கவைத்து , அவள் வாயிலிருந்து ஒழுகும

ஜொள்ளை (drool) துடைத்துவிட்டு வேடிக்கைக் காண்பித்துக்கொண்டிருந்தாள். மொழி

வித்தியாசமாக இருந்தாலும், எதோ தனக்கு தெரிந்த ஆங்கிலத்தில் பேசிக்கொண்டே

இருந்தாள். அதன் பிறகு அவள் காதில் ear phones மாட்டிவிட்டு ஒரு Walkman-ல்

பாட்டு போட்டு காண்பித்தாள். கொஞ்ச நேரம் கழித்து நர்ஸ் பொண்ணு அழகாக ஒரு

தமிழ் பாடலை அவளுக்கு பாடிக் காட்டினாள்.

எவ்வளவு சகிப்புத்தன்மை, எவ்வளவு பொறுமை! எவ்வளவு concern!


நம் இளம் வயதினர் உண்மையிலே பாராட்டுக்குரியவர்கள்தான்.

Truly we are blessed
to have such young people in our land....












Tuesday, July 10, 2007

'குடிப்பழக்கம்'--- ஒரு 'NO' சொல்லலாமே!

குடிப்பழக்கம் அதிகமான, குடிக்க வேண்டும் என்று உணர்வுள்ள நண்பர், குடிபழக்கத்திற்கு அடிமையான நண்பர் அல்லது உறவினருக்கு எப்படி நம்மாலான உதவிகளை செய்ய முடியும்?



நமக்கு தெரிந்தவர்களில் யாராவது குடிக்க வேண்டும் அல்லது அளவுக்கு
அதிகமாகக்குடித்து தன் வாழ்க்கையையும், தன்னை சுற்றி இருப்பவர்களின்
வாழ்க்கையையும் நாசமாக்கவேண்டும் என்கிற உணர்வுடன் இருப்பவர்களை,
அதிலிருந்து அவர்கள் விடுபட உதவி செய்ய முயற்சிப்பதே நமது முதல் செயலாகும்.
தீர்வுகளைக் கண்டறிய அறிவுரைகள், நமது சொந்த அனுபவங்களை, நமக்கு
தெரிந்தவர்கள் பட்ட கஷ்டங்களைப் பகிர்ந்து கொள்ளுதல் போன்றவற்றை நாம்
செய்யலாமே.

அவர்கள் கூறுவதை அமைதியாகக் கேட்பது மிகவும் சிறந்த செயல். எதனால்
அவர்கள் மனதளவில் பாதிக்கப்பட்டுள்ளார்கள் என்றுக் கண்டறிய வேண்டும். குடிக்க
வேண்டும் என்கிற உணர்வுள்ளவர்கள் பதில்களையோ அல்லது தீர்வுகளையோ
தேடுவதில்லை. அவர்களை நமது வழிக்கு கொண்டு வருவது அவ்வளவு
சுலபமானாதும் இல்லை. அவர்களுடைய மற்றொரு முகத்தை காண்பிக்கவும், ஒரு
சிலர் அவர்களுடைய மன ஆபாசங்களையும் வெளிபடுத்துவதற்கான ஒரு mask
அவர்களுக்குத் தேவைப்படுகிறது.

கேட்பது (listening)- உண்மையாகக் கேட்டல்(true and sincere) - அவ்வளவு
எளிதானதல்ல. ஏதாவது சொல்ல வேண்டும் என்பதற்காகக் கருத்துக்கூறுவது,
அறிவுரை சொல்லுதல் அல்லது வேறு ஏதாவது கூறுவது - என்ற நமது உள்ளுணர்வை
நாம் கட்டுப்படுத்த வேண்டும். அந்த நபர் நம்மிடம் கூறும் விஷயங்களைக் கேட்பது
மட்டுமின்றி அதற்குப் பின்னால் உள்ள அவர்களது உணர்வுகளை அவர்களது
கோணத்தில் இருந்து நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும், ...not from our view.


குடிப்பழக்கம் உள்ள ஒருவருக்கு உதவும்போது நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டிய
சில அம்சங்கள்

அவர் எதற்காக இதை செய்கிறார்?

அவர் எந்த கோணத்தில் வாழ்க்கையை நோக்குகிறார்?

எந்த விதத்தில் அவரது மனம் நோகடிக்கப்பட்டுள்ளது அல்லது பாதிக்கப்பட்டுள்ளது?

தன் சுய நினைவை இழப்பதற்காக இந்த செயலை செய்கிறாரா?

வாழ்க்கையில் எந்த ஒரு பிடிப்பும் இல்லாததால் இதில் ஈடுபடுகிறாரா?

மனதில் தீராத ஒரு பயத்தினால் செய்கிறாரா? அல்லது ஒரு தமாஷுக்கு செய்கிறாரா?

ஒரு நம்பிக்கையான, அக்கறைகாட்டும் ஒருவரை நாம் தேர்வு செய்துக்

கொள்ளவேண்டும். வாழ்க்கையின் நல்ல கணங்களை எடுத்துக்கூறலாம்.

அவருக்கு நிறைய importance கொடுத்து அவர் பிரச்னைக்கு தீர்வுக்காண sincere
ஆக முயற்சிக்கவேண்டும்..

குடிப்பழக்கத்தால் வரும் பின்விளைவுகள், குடும்பத்தாருக்கு அதனால் ஏற்படும்

வேதனைகள் எல்லாவற்றையும் எடுத்துச்சொல்லலாம்..


குடிப்பழக்கத்தை விடுவதற்கு Naltrexone (Vivitrol), Disulfiram (Antabuse) போன்ற

மருந்துக்கள் தான் தற்சமயம் உபயோகப் படுத்தப்படுகின்றன.

counseling is the best form of treatment. there are lots of support groups who help

in deaddiction. 24 மணிநேர helpline-ம் உள்ளது.

SAY 'NO' TO ALCOHOL.....

Tuesday, July 3, 2007

அம்மணிகளுக்கு!!!!

1980 -ம் ஆண்டு ஜூலை மாதம் நடந்த ஒரு incident.

அப்பொழுதுதான் சென்னையிலிருந்து வட ஆற்காடு மாவட்டத்திலுள்ள ஒரு சிறிய நகரத்திற்கு மாற்றலாகி போயிருந்தோம்...நல்ல வேளை! ஜூலை மாதத்தில் மாற்றலாகியிருந்ததால், ஸ்கூல் அட்மிஷன் கிடைத்தது. எனக்கும் அங்குள்ள ஒரு NURSING HOME-ல் வேலை கிடைத்தது.(we were very new to the town).

நக்ஸலைட் தீவிரவாதிகள் கொஞ்சம் ஊடுருவியிருந்த நேரம். காட்டில் ஒரு 20 நாட்கள் கேம்ப் என்று போய்விட்டார். அந்த நாட்களில் இப்ப மாதிரி சரியான கம்யூனிகேஷன் வசதி கிடையாது. 'ட்ரங்க்' புக் பண்ணி மணிக்கணக்காக காத்திருக்க வேண்டியிருக்கும். எப்பொழுது வீட்டிற்கு வருவார் என்பதெல்லாம் தெரியாது.(இதனால் குழந்தைகளை சமாளிப்பது பெருங்கஷ்டம்..அப்பா எப்போ வருவாங்க என்ற கேள்விக்கு, தேய்ந்து போன கிராம போன் ரெக்கார்ட் மாதிரி ஒரே பதில் சொல்ல வேண்டியிருக்கும்)
ஒரு நாள் மாலை 5 மணியளவில் 45 வயது மதிக்கதக்க ஒருத்தர் எங்கள் வீட்டிற்கு வந்து, எனது அத்தையிடம் என்னைப் பார்க்கவேண்டும் என்று சொல்லியிருக்கிறார்.. அத்தையும் ஏதோ பேஷண்ட் என்று நினைத்து என்னைக் கூப்பிட்டார்கள். ' சார், duty க்கு போன இடத்தில் அடிபட்டு, ஆஸ்பத்திரியில் அட்மிட் பண்னியுள்ளார்கள்' என்று பதட்டமாக சொன்னார். இதைக்கேட்ட என் அத்தை ' என்ன ' என்று சத்தம். என்னுடைய மனதும் கொஞ்சம் பதட்டம் அடைந்தது. அவர் விலாவாரியாக எனக்கு சொல்ல ஆரம்பித்தார். அந்த காட்டிற்குள் செல்வது கஷ்டம். அதனால் அவரே என்னை அழைத்துச் செல்வதாக கூறினார். மனதில் கவலை, சந்தேகம், ஒரு உறுத்தல . 'அப்படியும் ஆகியுருக்குமோ?'. தொலைபேசி வசதி வீட்டில் இல்லை.
என் கணவ்ர் எப்பொழுது வெளியூர் சென்றாலும், போய் சேர்ந்ததும் தகவல் சொல்ல சொல்லுவேன் . அவர், ' எனக்கு ஏதாவது ஆனால் முதன் முதலில் உனக்குத்தான் தகவல் வரும். எந்த தகவலும் வரவில்லை என்றால் நான் சுகமாக இருக்கிறேன் என்று நினைத்துக் கொள்' என்பார். இது என் மனதில் வரவே, நான் பின்பக்கம் போய் மாடி ஏறி பக்கத்து வீட்டு(parapet wall) சுவரைத் தாண்டி, அவர்களிடமுள்ள தொலை பேசி மூலம், காவல் நிலயத்தை தொடர்புக்கொண்டேன். writer உடனே 'அம்மா மைக் வாட்ச் பண்ணிக் கொண்டுதான் இருக்கிறோம். எந்த அசம்பாவிதமும் கிடையாது, எதற்கும் நான் அந்த கேம்ப்க்கு போன் மூலம் தொடர்புக்கொண்டு சொல்கிறேன் என்று நான் பேசிய தொலைபேசியின் நம்பரை வாங்கிக் கொண்டார். என்னுடைய பதட்டம் அவருக்கு நியாயமாக தோன்றிருக்கிறது.
திரும்பி போலிஸ் ஸ்டேஷனிலிருந்து பதில் வராமல் போகவே நான் செய்வது தெரியாமல் வீட்டிற்குள் வந்தேன். . இத்ற்கிடையில் என் அத்தை வந்த மகாரஜனுக்கு காபிக்கொடுத்து உபசரணை. மருமகளை பத்திரமாக அழைத்துக்கொண்டு செல்லும்படி அன்புக் கட்டளை வேறு.
ஒரு சில நிமிடத்தில் ஒரு போலிஸ் ஜீப்பில், இன்ஸ்பெக்டர் சில காண்ஸ்டபிள்கள்....... வந்திருந்த நபர் ஒரு மாதிரியாகிவிட்டார். முதன் முதலில் சாதரண தொனியில் விசாரணை. அதன் பிறகு, காவல் துறை பாணி விசாரணை..
அப்புறம்தான் தெரிந்தது உண்மை...... 3 வருடங்களுக்கு முன்பு ஒரு 'திருட்டுக் கேசில் என் கணவ்ர் அவருக்கு 2 வருடம் தண்டனை வாங்கிக் கொடுத்ததை மனதில் வைத்து பழிவாங்க துடித்திருக்கிறார். நாங்கள் தனியாக இருந்த நேரம் பார்த்து குடும்பத்திற்கு ஏதாவது கஷ்டம் கொடுக்கலாம் என்று நினைத்து வந்திருக்கிறார்..



நேற்று என் பக்கத்துவீட்டு பெண்மணியிடம் இப்படித்தான் ஒருத்தன் ' GAS LEAK' செக் பண்ணுகிறேன் என்று பணம் பறிக்க முயன்று நல்ல தரும அடி வாங்கி சென்றான்.

நாம் தனியாக வீட்டில் இருக்கும் போது தெரியாதவர்கள் யார் வந்தாலும் நாம் வீட்டிற்குள் விடக்கூடது எனபதைச் சொல்லத்தான் இதை எழுதிருக்கிறேன். வீட்டிலிருக்கும் அம்மணிகளும், தங்க மணிகளும் ஜாக்கிரதையாக இருங்கள். grill gate வழியாக பேசி அனுப்பிவிடுங்கள். இப்பொழுதுதான் cell phone வசதி உள்ளதே! யார், என்னவென்று confirm பண்ணிக்கொள்ளலாமே!